حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ حُمَيْدٍ، مِثْلَهُ لَمْ يَذْكُرِ التَّطَوُّعَ قَالَ كَانَ الْحَسَنُ يَقْرَأُ فِي الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ إِمَامًا أَوْ خَلْفَ إِمَامٍ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ وَيُسَبِّحُ وَيُكَبِّرُ وَيُهَلِّلُ قَدْرَ ق وَالذَّارِيَاتِ .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, у Ҳумайддан, худди шунга ўхшаш (ривоят қилди), нафл (татавву)ни зикр қилмади. (Ҳаммод) айтди: «ал-Ҳасан пешин ва асрда, имом бўлиб ёки имом орқасида, Фотиҳатул-Китобни қироат қилар ва Қоф ва аз-Зориёт (суралари) миқдорича тасбиҳ, такбир ва таҳлил айтар эди.»