حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ مَنْصُورٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، أَنَّهُ كَرِهَ الْوُضُوءَ بِاللَّبَنِ وَالنَّبِيذِ وَقَالَ إِنَّ التَّيَمُّمَ أَعْجَبُ إِلَىَّ مِنْهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ривоят қилди, бизга Бишр ибн Мансур Ибн Журайждан, у Атодан ривоят қилди: У сут ва набиз билан таҳорат қилишни макруҳ санади ва деди: «Таяммум менга ундан кўра маъқулроқдир».