حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ شَرِيكٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَجُلاً، دَخَلَ الْمَسْجِدَ يَوْمَ جُمُعَةٍ مِنْ بَابٍ كَانَ نَحْوَ دَارِ الْقَضَاءِ، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ يَخْطُبُ، فَاسْتَقْبَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمًا ثُمَّ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكَتِ الأَمْوَالُ وَانْقَطَعَتِ السُّبُلُ، فَادْعُ اللَّهَ يُغِيثُنَا فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَيْهِ ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ أَغِثْنَا، اللَّهُمَّ أَغِثْنَا، اللَّهُمَّ أَغِثْنَا ". قَالَ أَنَسٌ وَلاَ وَاللَّهِ مَا نَرَى فِي السَّمَاءِ مِنْ سَحَابٍ، وَلاَ قَزَعَةً، وَمَا بَيْنَنَا وَبَيْنَ سَلْعٍ مِنْ بَيْتٍ وَلاَ دَارٍ. قَالَ فَطَلَعَتْ مِنْ وَرَائِهِ سَحَابَةٌ مِثْلُ التُّرْسِ، فَلَمَّا تَوَسَّطَتِ السَّمَاءَ انْتَشَرَتْ ثُمَّ أَمْطَرَتْ، فَلاَ وَاللَّهِ مَا رَأَيْنَا الشَّمْسَ سِتًّا، ثُمَّ دَخَلَ رَجُلٌ مِنْ ذَلِكَ الْبَابِ فِي الْجُمُعَةِ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ يَخْطُبُ، فَاسْتَقْبَلَهُ قَائِمًا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكَتِ الأَمْوَالُ وَانْقَطَعَتِ السُّبُلُ، فَادْعُ اللَّهَ يُمْسِكْهَا عَنَّا. قَالَ فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَيْهِ ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا، اللَّهُمَّ عَلَى الآكَامِ وَالظِّرَابِ وَبُطُونِ الأَوْدِيَةِ وَمَنَابِتِ الشَّجَرِ ". قَالَ فَأَقْلَعَتْ وَخَرَجْنَا نَمْشِي فِي الشَّمْسِ. قَالَ شَرِيكٌ سَأَلْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ أَهُوَ الرَّجُلُ الأَوَّلُ فَقَالَ مَا أَدْرِي.
Қутайба ибн Саъид бизга айтди: Исмоил ибн Жаъфар бизга айтди, Шарикдан, у Анас ибн Моликдан: Бир киши жума куни масжидга — Дорил-Қазў (Ҳукм уйи) томонидаги бир эшикдан — кирди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам тик туриб хутба қилаётган эдилар. У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга тик турган ҳолда рўпара бўлиб: ‹Ё Расулуллаҳ, моллар ҳалок бўлди, йўллар узилди, Аллаҳга дуо қилинг, бизга (ёмғир) ёғдирсин› деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қўлларини кўтариб: «Аллаҳим, бизга (ёмғир) ёғдир; Аллаҳим, бизга ёғдир; Аллаҳим, бизга ёғдир», дедилар. Анас деди: Аллаҳга қасамки, биз осмонда на булут, на бир парчача булут кўрмаётган эдик, биз билан Салъ орасида на уй, на ҳовли бор эди. У деди: Унинг ортидан қалқондек бир булут чиқди, осмоннинг ўртасига етганида тарқалди, сўнг ёмғир ёғди. Аллаҳга қасамки, биз олти (кун) қуёшни кўрмадик. Сўнг кейинги жумада ўша эшикдан бир киши кирди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам тик туриб хутба қилаётган эдилар. У зотга тик турган ҳолда рўпара бўлиб: ‹Ё Расулуллаҳ, моллар ҳалок бўлди, йўллар узилди, Аллаҳга дуо қилинг, уни биздан ушлаб турсин› деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қўлларини кўтариб: «Аллаҳим, атрофимизга, устимизга эмас; Аллаҳим, дўнгликларга, қирларга, водий ичларига ва дарахт ўсадиган жойларга», дедилар. У деди: (Ёмғир) тўхтади ва биз қуёшда юриб чиқдик. Шарик деди: Мен Анас ибн Моликдан: ‹У биринчи кишими?› деб сўрадим. У: ‹Билмайман› деди.