حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الأَصْبَهَانِيِّ، عَنْ ذَكْوَانَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِهَذَا. وَعَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الأَصْبَهَانِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ " ثَلاَثَةً لَمْ يَبْلُغُوا الْحِنْثَ ".
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, у деди: бизга Ғундар ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба, Абдурраҳмон ибн ал-Асбаҳонийдан, у Заквондан, у Абу Саид ал-Худрийдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шу (мазмунда ривоят қилди). Ва Абдурраҳмон ибн ал-Асбаҳонийдан (ривоят қилиб), у деди: мен Абу Ҳозимни Абу Ҳурайрадан (ривоят қилиб) эшитдим, у: «балоғатга (гуноҳ ёшига) етмаган уч (фарзанд),» деди.