حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، عَنْ سُفْيَانَ، حَدَّثَنَا مَنْصُورٌ، وَالأَعْمَشُ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ أَتَيْتُ ابْنَ مَسْعُودٍ فَقَالَ إِنَّ قُرَيْشًا أَبْطَئُوا عَنِ الإِسْلاَمِ،، فَدَعَا عَلَيْهِمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَخَذَتْهُمْ سَنَةٌ حَتَّى هَلَكُوا فِيهَا وَأَكَلُوا الْمَيْتَةَ وَالْعِظَامَ، فَجَاءَهُ أَبُو سُفْيَانَ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ، جِئْتَ تَأْمُرُ بِصِلَةِ الرَّحِمِ، وَإِنَّ قَوْمَكَ هَلَكُوا، فَادْعُ اللَّهَ. فَقَرَأَ {فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ} ثُمَّ عَادُوا إِلَى كُفْرِهِمْ فَذَلِكَ قَوْلُهُ تَعَالَى {يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرَى} يَوْمَ بَدْرٍ. قَالَ وَزَادَ أَسْبَاطٌ عَنْ مَنْصُورٍ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَسُقُوا الْغَيْثَ، فَأَطْبَقَتْ عَلَيْهِمْ سَبْعًا، وَشَكَا النَّاسُ كَثْرَةَ الْمَطَرِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا ". فَانْحَدَرَتِ السَّحَابَةُ عَنْ رَأْسِهِ، فَسُقُوا النَّاسُ حَوْلَهُمْ.
Муҳаммад ибн Касир бизга айтди, Суфёндан: Мансур ва Аъмаш бизга айтди, Абуз-Зуҳодан, у Масруқдан: У деди: Мен Ибн Масъуднинг олдига келдим. У деди: Қурайш Исломга (киришда) сусткашлик қилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга қарши дуо қилдилар. Уларни бир йил (қаҳатчилик) тутди, ҳатто унда ҳалок бўлдилар ва ўлимтик ҳамда суякларни едилар. Абу Суфён у зотнинг олдига келиб: ‹Эй Муҳаммад, сен сила-раҳмга буюришга келдинг, қавминг ҳалок бўлди, Аллаҳга дуо қил› деди. У зот: «Энди осмон очиқ тутун келтирадиган кунни кут» (оятини) ўқидилар. Сўнг улар куфрларига қайтдилар, мана шу Аллаҳ таолонинг: «Биз катта тутишда тутадиган кунни» деган сўзи — Бадр кунидир. У (рови) деди: Асбот Мансурдан зиёда қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дуо қилдилар, уларга ёмғир ёғдирилди, етти (кун) уларга (осмон) ёпилди (тўхтовсиз ёғди), одамлар ёмғирнинг кўплигидан шикоят қилдилар. У зот: «Аллаҳим, атрофимизга, устимизга эмас» дедилар. Булут у зотнинг бошидан (узоқлашиб) пасайди, атрофдаги одамларга ёмғир ёғдирилди.