حَدَّثَنَا رَبِيعُ بْنُ يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا زَائِدَةُ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ فَاطِمَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ، قَالَتْ لَقَدْ أَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِالْعَتَاقَةِ فِي كُسُوفِ الشَّمْسِ.
Робиъ ибн Яҳё бизга айтди: Зоида бизга айтди, Ҳишомдан, у Фотимадан, у Асмодан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қуёш тутилишида (қул) озод қилишга буюрдилар.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қуёш тутилиши намозида қул озод қилишни буюрар эдилар
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қуёш тутилишида қул озод қилишга буюрди. Буни Али Дароовардийдан, у Ҳишомдан (ривоят қилиб) мутобаъа қилди.
ки, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Сафийяни озод қилдилар ва унинг озодлигини унинг маҳри қилиб қўйдилар.
ки, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳайвонни ҳайвонга насияга (қарзга, кечиктириб) сотишдан наҳй қилдилар.
ки, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз аҳлларини (Минодан) олдинроқ жўнатдилар ва уларга қуёш чиққунча жамрага тош отмасликни буюрдилар.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қуёш оғганда Жимраларни тошбўрон қилардилар.