حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مِهْرَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ نَمِرٍ، سَمِعَ ابْنَ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ جَهَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي صَلاَةِ الْخُسُوفِ بِقِرَاءَتِهِ، فَإِذَا فَرَغَ مِنْ قِرَاءَتِهِ كَبَّرَ فَرَكَعَ، وَإِذَا رَفَعَ مِنَ الرَّكْعَةِ قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ. ثُمَّ يُعَاوِدُ الْقِرَاءَةَ فِي صَلاَةِ الْكُسُوفِ، أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ فِي رَكْعَتَيْنِ وَأَرْبَعَ سَجَدَاتٍ. وَقَالَ الأَوْزَاعِيُّ وَغَيْرُهُ سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ الشَّمْسَ، خَسَفَتْ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَبَعَثَ مُنَادِيًا بِالصَّلاَةُ جَامِعَةٌ، فَتَقَدَّمَ فَصَلَّى أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ فِي رَكْعَتَيْنِ وَأَرْبَعَ سَجَدَاتٍ. وَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ نَمِرٍ سَمِعَ ابْنَ شِهَابٍ مِثْلَهُ. قَالَ الزُّهْرِيُّ فَقُلْتُ مَا صَنَعَ أَخُوكَ ذَلِكَ، عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الزُّبَيْرِ مَا صَلَّى إِلاَّ رَكْعَتَيْنِ مِثْلَ الصُّبْحِ إِذْ صَلَّى بِالْمَدِينَةِ. قَالَ أَجَلْ، إِنَّهُ أَخْطَأَ السُّنَّةَ. تَابَعَهُ سُفْيَانُ بْنُ حُسَيْنٍ وَسُلَيْمَانُ بْنُ كَثِيرٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ فِي الْجَهْرِ.
Муҳаммад ибн Миҳрон бизга айтди: Валид бизга айтди: Ибн Намир бизга хабар берди, у Ибн Шиҳобни эшитди, у Урвадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам хусуф (тутилиш) намозида қироатни баланд овозда қилдилар. Қироатдан бўшагач, такбир айтиб руку қилдилар, рукудан (бошини) кўтарганларида ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ, роббана ва лакал-ҳамд› дедилар. Сўнг кусуф намозида қироатни қайтариб (бошлайдилар) — икки ракатда тўрт руку ва тўрт сажда. Авзоий ва бошқалар деди: Мен Зуҳрийни эшитдим, Урвадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида қуёш тутилди, у зот ‹Ас-салоту жомиа (намоз жамловчи)› деб нидо қилувчи юбордилар, сўнг олдинга ўтиб икки ракатда тўрт руку ва тўрт сажда ўқидилар. Менга Абдурраҳмон ибн Намир хабар берди, у Ибн Шиҳобни шунинг мислини (эшитди). Зуҳрий деди: Мен: ‹Сенинг биродаринг Абдуллаҳ ибн Зубайр буни қилмади-ку, у Мадинада намоз ўқиганида субҳга ўхшаш икки ракатдан ортиқ ўқимади-ку› дедим. У: ‹Ҳа, у суннатга хато қилди›, деди. Бунга Суфён ибн Ҳусайн ва Сулаймон ибн Касир Зуҳрийдан баланд овозда (ўқиш) борасида мутобаат қилди.