حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ، أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَهُمْ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ التَّيْمِيِّ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْهُدَيْرِ التَّيْمِيِّ ـ قَالَ أَبُو بَكْرٍ وَكَانَ رَبِيعَةُ مِنْ خِيَارِ النَّاسِ عَمَّا حَضَرَ رَبِيعَةُ مِنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ قَرَأَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ عَلَى الْمِنْبَرِ بِسُورَةِ النَّحْلِ حَتَّى إِذَا جَاءَ السَّجْدَةَ نَزَلَ فَسَجَدَ وَسَجَدَ النَّاسُ، حَتَّى إِذَا كَانَتِ الْجُمُعَةُ الْقَابِلَةُ قَرَأَ بِهَا حَتَّى إِذَا جَاءَ السَّجْدَةَ قَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا نَمُرُّ بِالسُّجُودِ فَمَنْ سَجَدَ فَقَدْ أَصَابَ، وَمَنْ لَمْ يَسْجُدْ فَلاَ إِثْمَ عَلَيْهِ. وَلَمْ يَسْجُدْ عُمَرُ ـ رضى الله عنه. وَزَادَ نَافِعٌ عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما إِنَّ اللَّهَ لَمْ يَفْرِضِ السُّجُودَ إِلاَّ أَنْ نَشَاءَ.
Иброҳим ибн Мусо бизга айтди: Ҳишом ибн Юсуф бизга хабар берди, Ибн Журайж уларга хабар берди: Абу Бакр ибн Абу Мулайка менга хабар берди, Усмон ибн Абдурраҳмон Таймийдан, у Робиа ибн Абдуллаҳ ибн Ҳудайр Таймийдан — Абу Бакр деди: Робиа одамларнинг яхшиларидан эди — Робиа Умар ибн Хаттоб розияллаҳу анҳудан гувоҳ бўлган (нарсаси) ҳақида: У (Умар) жума куни минбарда Наҳл сурасини ўқир эди, сажда (ояти)га етганида тушиб сажда қилди, одамлар ҳам сажда қилди. Кейинги жума бўлганида, уни (яна) ўқир эди, саждага етганида: ‹Эй одамлар, биз сажда (оятлари) ёнидан ўтамиз, ким сажда қилса, тўғри қилди, ким сажда қилмаса, унга гуноҳ йўқ› деди ва Умар розияллаҳу анҳу сажда қилмади. Нофиъ Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан зиёда қилди: ‹Албатта Аллаҳ саждани — биз хоҳласак (қиладиган) бўлишимиздан бошқа (ҳолда) — фарз қилмади (яъни тиловат саждаси вожиб эмас)›.