حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ،. وَحَدَّثَنِي مَحْمُودٌ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ الرَّجُلُ فِي حَيَاةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَأَى رُؤْيَا قَصَّهَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَتَمَنَّيْتُ أَنْ أَرَى رُؤْيَا فَأَقُصَّهَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكُنْتُ غُلاَمًا شَابًّا، وَكُنْتُ أَنَامُ فِي الْمَسْجِدِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرَأَيْتُ فِي النَّوْمِ كَأَنَّ مَلَكَيْنِ أَخَذَانِي فَذَهَبَا بِي إِلَى النَّارِ فَإِذَا هِيَ مَطْوِيَّةٌ كَطَىِّ الْبِئْرِ، وَإِذَا لَهَا قَرْنَانِ، وَإِذَا فِيهَا أُنَاسٌ قَدْ عَرَفْتُهُمْ فَجَعَلْتُ أَقُولُ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ النَّارِ ـ قَالَ ـ فَلَقِيَنَا مَلَكٌ آخَرُ فَقَالَ لِي لَمْ تُرَعْ. فَقَصَصْتُهَا عَلَى حَفْصَةَ فَقَصَّتْهَا حَفْصَةُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " نِعْمَ الرَّجُلُ عَبْدُ اللَّهِ، لَوْ كَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ ". فَكَانَ بَعْدُ لاَ يَنَامُ مِنَ اللَّيْلِ إِلاَّ قَلِيلاً.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад бизга айтди: Ҳишом бизга айтди: Маъмар бизга хабар берди; ва Маҳмуд менга айтди: Абдураззоқ бизга айтди: Маъмар бизга хабар берди, Зуҳрийдан, у Салимдан, у отасидан розияллаҳу анҳу: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳаётлик чоғларида бир киши туш кўрса, уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга айтиб берар эди. Мен ҳам бир туш кўриб, уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга айтиб беришни орзу қилдим. Мен ёш йигит эдим, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида масжидда ухлар эдим. Мен тушимда — гўё икки малоика мени ушлаб дўзахга олиб кетди, қарасам у қудуқ девори каби (тош) терилган, икки шохи (устуни) бор, унда мен таниган кишилар бор. Мен: ‹Дўзахдан Аллаҳга паноҳ тилайман› дея бошладим. У деди: Бизга бошқа бир малоика йўлиқиб, менга: ‹Қўрқма› деди. Мен буни Ҳафсага айтиб бердим, Ҳафса уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга айтиб берди. У зот: «Абдуллаҳ қандай яхши киши, агар кечаси намоз ўқиса (эди)», дедилар. У (Абдуллаҳ) шундан кейин кечаси оздан бошқа ухламас эди.