حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، - وَاللَّفْظُ لِعَبْدٍ - قَالاَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ، الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ الرَّجُلُ فِي حَيَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَأَى رُؤْيَا قَصَّهَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَتَمَنَّيْتُ أَنْ أَرَى رُؤْيَا أَقُصُّهَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَكُنْتُ غُلاَمًا شَابًّا عَزَبًا وَكُنْتُ أَنَامُ فِي الْمَسْجِدِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرَأَيْتُ فِي النَّوْمِ كَأَنَّ مَلَكَيْنِ أَخَذَانِي فَذَهَبَا بِي إِلَى النَّارِ فَإِذَا هِيَ مَطْوِيَّةٌ كَطَىِّ الْبِئْرِ وَإِذَا لَهَا قَرْنَانِ كَقَرْنَىِ الْبِئْرِ وَإِذَا فِيهَا نَاسٌ قَدْ عَرَفْتُهُمْ فَجَعَلْتُ أَقُولُ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ النَّارِ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ النَّارِ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ النَّارِ - قَالَ - فَلَقِيَهُمَا مَلَكٌ فَقَالَ لِي لَمْ تُرَعْ . فَقَصَصْتُهَا عَلَى حَفْصَةَ فَقَصَّتْهَا حَفْصَةُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " نِعْمَ الرَّجُلُ عَبْدُ اللَّهِ لَوْ كَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ " . قَالَ سَالِمٌ فَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ بَعْدَ ذَلِكَ لاَ يَنَامُ مِنَ اللَّيْلِ إِلاَّ قَلِيلاً .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим ва Абд ибн Ҳумайд — лафз Абдники — ҳадис айтиб дедилар: бизга Абдурраззоқ хабар берди, бизга Маъмар аз-Зуҳрийдан, у Солимдан, у Ибн Умардан ривоят қилиб хабар бериб айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳаётлик чоғларида киши туш кўрса, уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга айтар эди. Мен ҳам бир туш кўриб, уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга айтишни орзу қилдим. У деди: Мен ёш, уйланмаган йигит эдим ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам замонларида масжидда ухлардим. Уйқумда кўрдимки, гўё икки малоика мени ушлаб, дўзахга олиб кетдилар. Қарасам, у қудуқнинг тўшалиши каби тўшалган ва унга қудуқнинг икки тиргаги каби икки тиргак бор экан, унда мен таниган кишилар бор экан. Шунда мен: «Аъузу биллаҳи минан-нор, аъузу биллаҳи минан-нор, аъузу биллаҳи минан-нор» (Аллаҳдан дўзахдан паноҳ сўрайман) дея бошладим. У деди: Сўнг уларга бир малоика учради ва менга: «Қўрқма», деди. Буни Ҳафсага айтдим, Ҳафса эса уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга айтди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Абдуллаҳ қандай яхши киши! Агар тунда намоз ўқиганда эди», дедилар. Солим деди: Шундан кейин Абдуллаҳ тунда озгина (вақтдан) бошқа ухламасди.