حَدَّثَنَا أَبُو الرَّبِيعِ الْعَتَكِيُّ، وَخَلَفُ بْنُ هِشَامٍ، وَأَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ كُلُّهُمْ عَنْ حَمَّادِ، بْنِ زَيْدٍ - قَالَ أَبُو الرَّبِيعِ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، - حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ رَأَيْتُ فِي الْمَنَامِ كَأَنَّ فِي يَدِي قِطْعَةَ إِسْتَبْرَقٍ وَلَيْسَ مَكَانٌ أُرِيدُ مِنَ الْجَنَّةِ إِلاَّ طَارَتْ إِلَيْهِ - قَالَ - فَقَصَصْتُهُ عَلَى حَفْصَةَ فَقَصَّتْهُ حَفْصَةُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَرَى عَبْدَ اللَّهِ رَجُلاً صَالِحًا " .
Бизга Абур-Робиъ ал-Атакий, Халаф ибн Ҳишом ва Абу Комил ал-Жаҳдарий — барчаси Ҳаммод ибн Зайддан — ҳадис айтди. Абур-Робиъ деди: бизга Ҳаммод ибн Зайд ҳадис айтди, бизга Айюб Нофиъдан, у Ибн Умардан ривоят қилди: Тушимда гўё қўлимда бир парча истабрақ (қалин шойи) бордек ва Жаннатдан мен истаган ҳар бир жойга у учиб борарди. У деди: Буни Ҳафсага айтдим, Ҳафса эса уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга айтди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мен Абдуллаҳни солиҳ киши деб биламан», дедилар.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، - وَاللَّفْظُ لِعَبْدٍ - قَالاَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ، الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ الرَّجُلُ فِي حَيَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَأَى رُؤْيَا قَصَّهَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَتَمَنَّيْتُ أَنْ أَرَى رُؤْيَا أَقُصُّهَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَكُنْتُ غُلاَمًا شَابًّا عَزَبًا وَكُنْتُ أَنَامُ فِي الْمَسْجِدِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرَأَيْتُ فِي النَّوْمِ كَأَنَّ مَلَكَيْنِ أَخَذَانِي فَذَهَبَا بِي إِلَى النَّارِ فَإِذَا هِيَ مَطْوِيَّةٌ كَطَىِّ الْبِئْرِ وَإِذَا لَهَا قَرْنَانِ كَقَرْنَىِ الْبِئْرِ وَإِذَا فِيهَا نَاسٌ قَدْ عَرَفْتُهُمْ فَجَعَلْتُ أَقُولُ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ النَّارِ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ النَّارِ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ النَّارِ - قَالَ - فَلَقِيَهُمَا مَلَكٌ فَقَالَ لِي لَمْ تُرَعْ . فَقَصَصْتُهَا عَلَى حَفْصَةَ فَقَصَّتْهَا حَفْصَةُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " نِعْمَ الرَّجُلُ عَبْدُ اللَّهِ لَوْ كَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ " . قَالَ سَالِمٌ فَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ بَعْدَ ذَلِكَ لاَ يَنَامُ مِنَ اللَّيْلِ إِلاَّ قَلِيلاً .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим ва Абд ибн Ҳумайд — лафз Абдники — ҳадис айтиб дедилар: бизга Абдурраззоқ хабар берди, бизга Маъмар аз-Зуҳрийдан, у Солимдан, у Ибн Умардан ривоят қилиб хабар бериб айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳаётлик чоғларида киши туш кўрса, уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга айтар эди. Мен ҳам бир туш кўриб, уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга айтишни орзу қилдим. У деди: Мен ёш, уйланмаган йигит эдим ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам замонларида масжидда ухлардим. Уйқумда кўрдимки, гўё икки малоика мени ушлаб, дўзахга олиб кетдилар. Қарасам, у қудуқнинг тўшалиши каби тўшалган ва унга қудуқнинг икки тиргаги каби икки тиргак бор экан, унда мен таниган кишилар бор экан. Шунда мен: «Аъузу биллаҳи минан-нор, аъузу биллаҳи минан-нор, аъузу биллаҳи минан-нор» (Аллаҳдан дўзахдан паноҳ сўрайман) дея бошладим. У деди: Сўнг уларга бир малоика учради ва менга: «Қўрқма», деди. Буни Ҳафсага айтдим, Ҳафса эса уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга айтди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Абдуллаҳ қандай яхши киши! Агар тунда намоз ўқиганда эди», дедилар. Солим деди: Шундан кейин Абдуллаҳ тунда озгина (вақтдан) бошқа ухламасди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ، أَخْبَرَنَا مُوسَى بْنُ خَالِدٍ، خَتَنُ الْفِرْيَابِيِّ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ الْفَزَارِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كُنْتُ أَبِيتُ فِي الْمَسْجِدِ وَلَمْ يَكُنْ لِي أَهْلٌ فَرَأَيْتُ فِي الْمَنَامِ كَأَنَّمَا انْطُلِقَ بِي إِلَى بِئْرٍ . فَذَكَرَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِمَعْنَى حَدِيثِ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَالِمٍ عَنْ أَبِيهِ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ад-Дорамий ҳадис айтди, бизга Мусо ибн Холид — ал-Фирёбийнинг куёви — Абу Ишоқ ал-Фазорийдан, у Убайдуллаҳ ибн Умардан, у Нофиъдан, у Ибн Умардан ривоят қилиб хабар бериб айтди: Мен масжидда тунардим, менинг аҳлим (оилам) йўқ эди. Тушимда гўё мени бир қудуққа олиб боргандек кўрдим. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан аз-Зуҳрийнинг Солимдан, у отасидан (ривоят қилган) ҳадиси маъносида зикр қилди.