حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَخْبَرَتْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُصَلِّي إِحْدَى عَشْرَةَ رَكْعَةً، كَانَتْ تِلْكَ صَلاَتَهُ، يَسْجُدُ السَّجْدَةَ مِنْ ذَلِكَ قَدْرَ مَا يَقْرَأُ أَحَدُكُمْ خَمْسِينَ آيَةً قَبْلَ أَنْ يَرْفَعَ رَأْسَهُ، وَيَرْكَعُ رَكْعَتَيْنِ قَبْلَ صَلاَةِ الْفَجْرِ، ثُمَّ يَضْطَجِعُ عَلَى شِقِّهِ الأَيْمَنِ حَتَّى يَأْتِيَهُ الْمُنَادِي لِلصَّلاَةِ.
Абул-Ямон бизга айтди: Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан: Урва менга хабар берди, Оиша розияллаҳу анҳо унга хабар берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўн бир ракат ўқир эдилар, у зотнинг (кечаси) намози шу эди. Улардан (ҳар) бир саждани — бошини кўтаришдан олдин — бирингиз эллик оят ўқийдиган миқдорда (узун) қилар эдилар. Фажр намозидан олдин икки ракат руку қилар (ўқир), сўнг намозга чақирувчи (муаззин) келгунча ўнг ёнлари билан ёнбошлаб ётар эдилар.