حَدَّثَنِي عَبْدَانُ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَشْعَثَ، سَمِعْتُ أَبِي قَالَ، سَمِعْتُ مَسْرُوقًا، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَىُّ الْعَمَلِ كَانَ أَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتِ الدَّائِمُ. قُلْتُ مَتَى كَانَ يَقُومُ قَالَتْ يَقُومُ إِذَا سَمِعَ الصَّارِخَ
Абдон менга айтди: Отам менга хабар берди, Шуъбадан, у Ашъасдан: Мен отамни эшитдим: Мен Масруқни эшитдим: У деди: Мен Оиша розияллаҳу анҳодан: ‹Қайси амал Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга энг севимли эди?› деб сўрадим. У: ‹Давомли (амал)› деди. Мен: ‹У зот қачон (таҳажжудга) турар эдилар?› дедим. У: ‹Фарёд (хўрозни) эшитса турар эдилар›, деди.