حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلاَمٍ قَالَ أَخْبَرَنَا أَبُو الأَحْوَصِ عَنِ الأَشْعَثِ قَالَ إِذَا سَمِعَ الصَّارِخَ قَامَ فَصَلَّى
Муҳаммад ибн Салом бизга айтди: Абул-Аҳвас бизга хабар берди, Ашъасдан: У деди: У (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам) фарёд (хўрозни) эшитса, туриб намоз ўқир эдилар.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) азонни эшитганларида Фажрнинг икки ракаатини ўқир ва уларни енгил қилар эдилар.
ки), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шом намозида Мурсалот (сураси)ни ўқиётганларини эшитган.
У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни қабр азобидан (Аллаҳга) паноҳ тилаб турган ҳолда эшитди.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) азонни эшитса, фажрнинг икки ракатини ўқир ва уларни енгиллаштирар (қисқартирар) эди.
ки, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ‹У (Нуҳнинг ўғли) нолойиқ амал қилди (иннаҳу амила ғайра солиҳин)› (деб) ўқиётганларини эшитди.
у Жобир (розияллаҳу анҳу)дан, унинг ривоят қилаётганини эшитганини (айтдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳажларида қурбонлик (ҳайдаб) олиб бордилар.