1161-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Таҳажжуд намози
حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْحَكَمِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنِي سَالِمٌ أَبُو النَّضْرِ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا صَلَّى {سُنَّةَ الْفَجْرِ} فَإِنْ كُنْتُ مُسْتَيْقِظَةً حَدَّثَنِي وَإِلاَّ اضْطَجَعَ حَتَّى يُؤْذَنَ بِالصَّلاَةِ.
Бишр ибн Ҳакам бизга айтди: Суфён бизга айтди: Салим Абун-Назр менга айтди, Абу Саламадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам фажр суннатини ўқисалар — агар мен уйғоқ бўлсам, мен билан гаплашар, бўлмаса, намозга азон айтилгунча ёнбошлар эдилар.