1162-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Таҳажжуд намози
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ أَبُو النَّضْرِ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ فَإِنْ كُنْتُ مُسْتَيْقِظَةً حَدَّثَنِي وَإِلاَّ اضْطَجَعَ. قُلْتُ لِسُفْيَانَ فَإِنَّ بَعْضَهُمْ يَرْوِيهِ رَكْعَتَىِ الْفَجْرِ. قَالَ سُفْيَانُ هُوَ ذَاكَ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди: Абун-Назр Абу Саламадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан (айтди): Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам икки ракат ўқисалар — агар мен уйғоқ бўлсам, мен билан гаплашар, бўлмаса, ёнбошлар эдилар. Мен Суфёнга: ‹Уларнинг баъзиси уни ‹фажрнинг икки ракати› деб ривоят қилади-ку› дедим. Суфён: ‹У ўшадир›, деди.