حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَنَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، قَالَ أَبُو بَكْرٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا صَلَّى رَكْعَتَىِ الْفَجْرِ فَإِنْ كُنْتُ مُسْتَيْقِظَةً حَدَّثَنِي وَإِلاَّ اضْطَجَعَ .
Оиша айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фажрнинг икки ракатини ўқиса, агар мен уйғоқ бўлсам, мен билан гаплашар; акс ҳолда ётар эди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бомдоднинг икки ракъатини ўқиганларида, агар мен ухлаган бўлсам, ёнбошлаб ётардилар, агар уйғоқ бўлсам, мен билан суҳбатлашардилар
Абу Саламадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам фажр суннатини ўқисалар — агар мен уйғоқ бўлсам, мен билан гаплашар, бўлмаса, намозга азон айтилгунча ёнбошлар эдилар.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам намоз ўқирдилар, мен эса у зотнинг тўшакларига кўндаланг ҳолда ухлаб ётардим. У зот витр ўқимоқчи бўлсалар, мени уйғотардилар, мен ҳам витр ўқирдим.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам намоз ўқир эдилар, мен эса у зотнинг тўшагига кўндаланг ҳолда ухлаб ётардим. У зот витр ўқимоқчи бўлсалар, мени уйғотар эдилар, мен ҳам витр ўқирдим.
): Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам икки ракат ўқисалар — агар мен уйғоқ бўлсам, мен билан гаплашар, бўлмаса, ёнбошлар эдилар. Мен Суфёнга: ‹Уларнинг баъзиси уни ‹фажрнинг икки ракати› деб ривоят қилади-ку›…
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Ким мана шу таҳоратимга ўхшатиб таҳорат қилса, сўнг икки ракаат намоз ўқиб, уларда ўзича (хаёлан) гаплашмаса, унинг олдинги гуноҳлари кечирилади›, дедилар,