حَدَّثَنَا مَحْمُودٌ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ صَلَّى صَلاَةً قَالَ " إِنَّ الشَّيْطَانَ عَرَضَ لِي، فَشَدَّ عَلَىَّ لِيَقْطَعَ الصَّلاَةَ عَلَىَّ، فَأَمْكَنَنِي اللَّهُ مِنْهُ، فَذَعَتُّهُ، وَلَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ أُوثِقَهُ إِلَى سَارِيَةٍ حَتَّى تُصْبِحُوا فَتَنْظُرُوا إِلَيْهِ فَذَكَرْتُ قَوْلَ سُلَيْمَانَ ـ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ـ رَبِّ هَبْ لِي مُلْكًا لاَ يَنْبَغِي لأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي. فَرَدَّهُ اللَّهُ خَاسِيًا ". ثُمَّ قَالَ النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ فَذَعَتُّهُ بِالذَّالِ أَىْ خَنَقْتُهُ وَفَدَعَّتُّهُ مِنْ قَوْلِ اللَّهِ {يَوْمَ يُدَعُّونَ} أَىْ يُدْفَعُونَ وَالصَّوَابُ، فَدَعَتُّهُ إِلاَّ أَنَّهُ كَذَا قَالَ بِتَشْدِيدِ الْعَيْنِ وَالتَّاءِ.
Маҳмуд бизга айтди: Шабаба бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Муҳаммад ибн Зиёддан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот бир намоз ўқиди ва: «Албатта шайтон менга тўсқинлик қилди, намозимни бузиш учун менга (қаттиқ) ҳужум қилди. Аллаҳ мени унга қодир қилди, мен уни бўғдим. Мен уни устунга боғлаб қўймоқчи бўлдим, токи тонггача сизлар унга қарар эдингиз. Сўнг Сулаймон алайҳиссаломнинг: ‹Роббим, менга мендан кейин ҳеч кимга лойиқ бўлмайдиган бир мулкни ато эт› деган сўзини эсладим. Аллаҳ уни хор-залил ҳолда қайтарди», дедилар. Сўнг Назр ибн Шумайл: ‹Заъот-туҳу› — зол (ҳарфи) билан — яъни ‹уни бўғдим›, деди. ‹Фадаъъат-туҳу› эса Аллаҳнинг: «(Улар дўзахга) суриладиган куни» деган сўзидан (олинган), яъни ‹суриб юборилади›. Тўғриси ‹фадаъат-туҳу›дир, лекин у (рови) айн ва тани шаддали қилиб шундай деди.