Саҳиҳул Бухорий — 3423-ҳадис

Пайғамбарлар китоби · Довудга Сулаймоннинг ато этилгани

3423-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Пайғамбарлар китоби

حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ إِنَّ عِفْرِيتًا مِنَ الْجِنِّ تَفَلَّتَ الْبَارِحَةَ لِيَقْطَعَ عَلَىَّ صَلاَتِي، فَأَمْكَنَنِي اللَّهُ مِنْهُ، فَأَخَذْتُهُ، فَأَرَدْتُ أَنْ أَرْبُطَهُ عَلَى سَارِيَةٍ مِنْ سَوَارِي الْمَسْجِدِ حَتَّى تَنْظُرُوا إِلَيْهِ كُلُّكُمْ فَذَكَرْتُ دَعْوَةَ أَخِي سُلَيْمَانَ رَبِّ هَبْ لِي مُلْكًا لاَ يَنْبَغِي لأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي‏.‏ فَرَدَدْتُهُ خَاسِئًا ‏"‏‏.‏ عِفْرِيتٌ مُتَمَرِّدٌ مِنْ إِنْسٍ أَوْ جَانٍّ، مِثْلُ زِبْنِيَةٍ جَمَاعَتُهَا الزَّبَانِيَةُ‏.‏

Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Муҳаммад ибн Жаъфар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Муҳаммад ибн Зиёддан, Абу Ҳурайрадан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: «Албатта, жинлардан бир ифрит кеча менга намозимни узиш (бузиш) учун (қочиб) чиқди, лекин Аллаҳ мени ундан (ғолиб) қилди. Мен уни ушлади ва сизлар уни — ҳаммангиз кўришингиз учун — масжид устунларидан бир устунга боғлаб қўймоқчи бўлдим. Сўнг биродарим Сулаймоннинг: ‹Эй Раббим, менга мендан кейин ҳеч кимга лойиқ бўлмайдиган бир мулк ато қил› деган дуосини эслаб, уни хор (мағлуб) ҳолда қайтарди». «Ифрит» — инс (инсон) ёки жандан (жин) бўлган исёнкор; ‹зибния›дек (қаттиқ), унинг жамоаси ‹забания› (дўзах малоикалари)дир.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам