حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ، حَدَّثَنَا مُغِيرَةُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " قَالَ سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ لأَطُوفَنَّ اللَّيْلَةَ عَلَى سَبْعِينَ امْرَأَةً تَحْمِلُ كُلُّ امْرَأَةٍ فَارِسًا يُجَاهِدُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، فَقَالَ لَهُ صَاحِبُهُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. فَلَمْ يَقُلْ، وَلَمْ تَحْمِلْ شَيْئًا إِلاَّ وَاحِدًا سَاقِطًا إِحْدَى شِقَّيْهِ ". فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَوْ قَالَهَا لَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ ". قَالَ شُعَيْبٌ وَابْنُ أَبِي الزِّنَادِ " تِسْعِينَ ". وَهْوَ أَصَحُّ.
Холид ибн Махлад бизга айтди, Муғира ибн Абдураҳмон бизга айтди, Абуз-Зиноддан, Аъраждан, Абу Ҳурайрадан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Сулаймон ибн Довуд: ‹Бу кеча мен албатта етмиш аёлни (зиёрат қиламан) айланаман, ҳар бир аёл Аллаҳ йўлида жиҳод қилувчи бир суворий(ни) (ҳомила қилиб) кўтарар›, деди. Шериги (малоика) унга: ‹Иншааллаҳ (де)›, деди. У эса (уни) айтмади. Ва (ҳеч бир аёл) ҳомила кўтармади — фақат биттаси (ҳомила бўлди, у ҳам) бир томони тушган (чала) бола. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Агар у уни (иншааллаҳ) айтганида, улар Аллаҳ йўлида жиҳод қилар эдилар›, деди». Шуъайб ва Ибн Абуз-Зинод: «тўқсон» дедилар — у саҳиҳроқдир.