بَابُ قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى: {وَوَهَبْنَا لِدَاوُدَ سُلَيْمَانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ}
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ عِفْرِيتًا مِنَ الْجِنِّ تَفَلَّتَ الْبَارِحَةَ لِيَقْطَعَ عَلَىَّ صَلاَتِي، فَأَمْكَنَنِي اللَّهُ مِنْهُ، فَأَخَذْتُهُ، فَأَرَدْتُ أَنْ أَرْبُطَهُ عَلَى سَارِيَةٍ مِنْ سَوَارِي الْمَسْجِدِ حَتَّى تَنْظُرُوا إِلَيْهِ كُلُّكُمْ فَذَكَرْتُ دَعْوَةَ أَخِي سُلَيْمَانَ رَبِّ هَبْ لِي مُلْكًا لاَ يَنْبَغِي لأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي. فَرَدَدْتُهُ خَاسِئًا ". عِفْرِيتٌ مُتَمَرِّدٌ مِنْ إِنْسٍ أَوْ جَانٍّ، مِثْلُ زِبْنِيَةٍ جَمَاعَتُهَا الزَّبَانِيَةُ.
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Муҳаммад ибн Жаъфар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Муҳаммад ибн Зиёддан, Абу Ҳурайрадан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: «Албатта, жинлардан бир ифрит кеча менга намозимни узиш (бузиш) учун (қочиб) чиқди, лекин Аллаҳ мени ундан (ғолиб) қилди. Мен уни ушлади ва сизлар уни — ҳаммангиз кўришингиз учун — масжид устунларидан бир устунга боғлаб қўймоқчи бўлдим. Сўнг биродарим Сулаймоннинг: ‹Эй Раббим, менга мендан кейин ҳеч кимга лойиқ бўлмайдиган бир мулк ато қил› деган дуосини эслаб, уни хор (мағлуб) ҳолда қайтарди». «Ифрит» — инс (инсон) ёки жандан (жин) бўлган исёнкор; ‹зибния›дек (қаттиқ), унинг жамоаси ‹забания› (дўзах малоикалари)дир.
حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ، حَدَّثَنَا مُغِيرَةُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " قَالَ سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ لأَطُوفَنَّ اللَّيْلَةَ عَلَى سَبْعِينَ امْرَأَةً تَحْمِلُ كُلُّ امْرَأَةٍ فَارِسًا يُجَاهِدُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، فَقَالَ لَهُ صَاحِبُهُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. فَلَمْ يَقُلْ، وَلَمْ تَحْمِلْ شَيْئًا إِلاَّ وَاحِدًا سَاقِطًا إِحْدَى شِقَّيْهِ ". فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَوْ قَالَهَا لَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ ". قَالَ شُعَيْبٌ وَابْنُ أَبِي الزِّنَادِ " تِسْعِينَ ". وَهْوَ أَصَحُّ.
Холид ибн Махлад бизга айтди, Муғира ибн Абдураҳмон бизга айтди, Абуз-Зиноддан, Аъраждан, Абу Ҳурайрадан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Сулаймон ибн Довуд: ‹Бу кеча мен албатта етмиш аёлни (зиёрат қиламан) айланаман, ҳар бир аёл Аллаҳ йўлида жиҳод қилувчи бир суворий(ни) (ҳомила қилиб) кўтарар›, деди. Шериги (малоика) унга: ‹Иншааллаҳ (де)›, деди. У эса (уни) айтмади. Ва (ҳеч бир аёл) ҳомила кўтармади — фақат биттаси (ҳомила бўлди, у ҳам) бир томони тушган (чала) бола. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Агар у уни (иншааллаҳ) айтганида, улар Аллаҳ йўлида жиҳод қилар эдилар›, деди». Шуъайб ва Ибн Абуз-Зинод: «тўқсон» дедилар — у саҳиҳроқдир.
حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ التَّيْمِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ. أَىُّ مَسْجِدٍ وُضِعَ أَوَّلُ قَالَ " الْمَسْجِدُ الْحَرَامُ ". قُلْتُ ثُمَّ أَىٌّ قَالَ " ثُمَّ الْمَسْجِدُ الأَقْصَى ". قُلْتُ كَمْ كَانَ بَيْنَهُمَا قَالَ " أَرْبَعُونَ ". ثُمَّ قَالَ " حَيْثُمَا أَدْرَكَتْكَ الصَّلاَةُ فَصَلِّ، وَالأَرْضُ لَكَ مَسْجِدٌ ".
Умар ибн Ҳафс менга айтди, отам бизга айтди, Аъмаш бизга айтди, Иброҳим Таймий бизга айтди, отасидан, Абу Зарр розияллаҳу анҳудан, у деди: Мен: «Эй Расулуллаҳ, энг аввал қўйилган масжид қайси?», дедим. У: «Масжидул-Ҳаром», деди. Мен: «Сўнг қайси?», дедим. У: «Сўнг Масжидул-Ақсо», деди. Мен: «Улар иккиси орасида қанча (вақт) бор эди?», дедим. У: «Қирқ (йил)», деди. Сўнг: «Қаерда сени намоз (вақти) тутса, ўша ерда намоз ўқигин; ер сен учун масжиддир», деди.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَثَلِي وَمَثَلُ النَّاسِ كَمَثَلِ رَجُلٍ اسْتَوْقَدَ نَارًا، فَجَعَلَ الْفَرَاشُ وَهَذِهِ الدَّوَابُّ تَقَعُ فِي النَّارِ ". وَقَالَ " كَانَتِ امْرَأَتَانِ مَعَهُمَا ابْنَاهُمَا جَاءَ الذِّئْبُ فَذَهَبَ بِابْنِ إِحْدَاهُمَا، فَقَالَتْ صَاحِبَتُهَا إِنَّمَا ذَهَبَ بِابْنِكِ. وَقَالَتِ الأُخْرَى إِنَّمَا ذَهَبَ بِابْنِكِ. فَتَحَاكَمَتَا إِلَى دَاوُدَ، فَقَضَى بِهِ لِلْكُبْرَى فَخَرَجَتَا عَلَى سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ فَأَخْبَرَتَاهُ. فَقَالَ ائْتُونِي بِالسِّكِّينِ أَشُقُّهُ بَيْنَهُمَا. فَقَالَتِ الصُّغْرَى لاَ تَفْعَلْ يَرْحَمُكَ اللَّهُ، هُوَ ابْنُهَا. فَقَضَى بِهِ لِلصُّغْرَى ". قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَاللَّهِ إِنْ سَمِعْتُ بِالسِّكِّينِ إِلاَّ يَوْمَئِذٍ، وَمَا كُنَّا نَقُولُ إِلاَّ الْمُدْيَةُ.
Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга хабар берди, Абуз-Зинод бизга айтди, Абдураҳмондан, у унга айтдики, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳуни эшитди: У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганини эшитди: «Менинг ва одамларнинг мисолим — бир киши олов ёқгандек, парвона (капалак) ва мана шу жонзотлар оловга туша бошлади (мен уларни тўсаман, улар эса кира верадилар)». Ва деди: «Икки аёл бўлиб, ёнларида уларнинг икки ўғили (бор) эди. Бўри келиб, бирининг ўғилини олиб кетди. Шериги (аёл): ‹Бўри фақат сенинг ўғлингни олиб кетди›, деди. Иккинчиси: ‹Йўқ, фақат сенинг ўғлингни олиб кетди›, деди. Иккаласи Довудга (ҳакамлик сўраб) келдилар, у (қолган бола)ни каттаги (аёл)га ҳукм қилди. Улар чиқиб, Сулаймон ибн Довуднинг олдига келдилар ва унга хабар бердилар. У: ‹Менга пичоқ келтиринглар, уни (болани) иккаласи орасида (тенг) бўлиб берай›, деди. Кичиги (аёл): ‹Бундай қилма, Аллаҳ сенга раҳм қилсин, у (бола) унинг (каттаги)нинг ўғлидир›, деди. Шунда у (бола)ни кичигига ҳукм қилди». Абу Ҳурайра деди: «Аллаҳга қасамки, мен ‹сиккин (пичоқ)› (сўзини) фақат ўша кун эшитдим, биз фақат ‹мудя› дер эдик».
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَثَلِي وَمَثَلُ النَّاسِ كَمَثَلِ رَجُلٍ اسْتَوْقَدَ نَارًا، فَجَعَلَ الْفَرَاشُ وَهَذِهِ الدَّوَابُّ تَقَعُ فِي النَّارِ ". وَقَالَ " كَانَتِ امْرَأَتَانِ مَعَهُمَا ابْنَاهُمَا جَاءَ الذِّئْبُ فَذَهَبَ بِابْنِ إِحْدَاهُمَا، فَقَالَتْ صَاحِبَتُهَا إِنَّمَا ذَهَبَ بِابْنِكِ. وَقَالَتِ الأُخْرَى إِنَّمَا ذَهَبَ بِابْنِكِ. فَتَحَاكَمَتَا إِلَى دَاوُدَ، فَقَضَى بِهِ لِلْكُبْرَى فَخَرَجَتَا عَلَى سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ فَأَخْبَرَتَاهُ. فَقَالَ ائْتُونِي بِالسِّكِّينِ أَشُقُّهُ بَيْنَهُمَا. فَقَالَتِ الصُّغْرَى لاَ تَفْعَلْ يَرْحَمُكَ اللَّهُ، هُوَ ابْنُهَا. فَقَضَى بِهِ لِلصُّغْرَى ". قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَاللَّهِ إِنْ سَمِعْتُ بِالسِّكِّينِ إِلاَّ يَوْمَئِذٍ، وَمَا كُنَّا نَقُولُ إِلاَّ الْمُدْيَةُ.
Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга хабар берди, Абуз-Зинод бизга айтди, Абдураҳмондан, у унга айтдики, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳуни эшитди: У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганини эшитди: «Менинг ва одамларнинг мисолим — бир киши олов ёқгандек, парвона (капалак) ва мана шу жонзотлар оловга туша бошлади (мен уларни тўсаман, улар эса кира верадилар)». Ва деди: «Икки аёл бўлиб, ёнларида уларнинг икки ўғили (бор) эди. Бўри келиб, бирининг ўғилини олиб кетди. Шериги (аёл): ‹Бўри фақат сенинг ўғлингни олиб кетди›, деди. Иккинчиси: ‹Йўқ, фақат сенинг ўғлингни олиб кетди›, деди. Иккаласи Довудга (ҳакамлик сўраб) келдилар, у (қолган бола)ни каттаги (аёл)га ҳукм қилди. Улар чиқиб, Сулаймон ибн Довуднинг олдига келдилар ва унга хабар бердилар. У: ‹Менга пичоқ келтиринглар, уни (болани) иккаласи орасида (тенг) бўлиб берай›, деди. Кичиги (аёл): ‹Бундай қилма, Аллаҳ сенга раҳм қилсин, у (бола) унинг (каттаги)нинг ўғлидир›, деди. Шунда у (бола)ни кичигига ҳукм қилди». Абу Ҳурайра деди: «Аллаҳга қасамки, мен ‹сиккин (пичоқ)› (сўзини) фақат ўша кун эшитдим, биз фақат ‹мудя› дер эдик».