وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ أَبِي عُمَرَ - قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ حُجَيْرٍ، عَنْ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " قَالَ سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ نَبِيُّ اللَّهِ لأَطُوفَنَّ اللَّيْلَةَ عَلَى سَبْعِينَ امْرَأَةً كُلُّهُنَّ تَأْتِي بِغُلاَمٍ يُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ . فَقَالَ لَهُ صَاحِبُهُ أَوِ الْمَلَكُ قُلْ إِنْ شَاءَ اللَّهُ . فَلَمْ يَقُلْ وَنَسِيَ . فَلَمْ تَأْتِ وَاحِدَةٌ مِنْ نِسَائِهِ إِلاَّ وَاحِدَةٌ جَاءَتْ بِشِقِّ غُلاَمٍ " . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَلَوْ قَالَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ . لَمْ يَحْنَثْ وَكَانَ دَرَكًا لَهُ فِي حَاجَتِهِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Аббод ва ибн Абу Умар ривоят қилдилар — матн ибн Абу Умарники — иккаласи: бизга Суфён Ҳишом ибн Ҳужайрдан, у Товусдан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди дедилар. У: «Аллаҳнинг пайғамбари Сулаймон ибн Довуд: ‹Албатта бу кеча етмишта хотин билан яқинлик қиламан, уларнинг ҳар бири Аллаҳ йўлида жиҳод қиладиган ўғил туғади› деди. Шериги ёки малоика унга: ‹Иншааллаҳ дегин› деди. У эса айтмади ва унутди. Шунда унинг хотинларидан фақат биттаси ярим ўғил туғди, бошқаси ҳеч нарса туғмади» дедилар. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Агар у иншааллаҳ деганида, қасамини бузган бўлмас эди ва ҳожати учун яқинлашар эди» дедилар.