حَدَّثَنَا أَحْمَدُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَنَّ أَيُّوبَ، أَخْبَرَهُ قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ سِيرِينَ، يَقُولُ جَاءَتْ أُمُّ عَطِيَّةَ ـ رضى الله عنها ـ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ مِنَ اللاَّتِي بَايَعْنَ، قَدِمَتِ الْبِصْرَةَ، تُبَادِرُ ابْنًا لَهَا فَلَمْ تُدْرِكْهُ ـ فَحَدَّثَتْنَا قَالَتْ دَخَلَ عَلَيْنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ نَغْسِلُ ابْنَتَهُ فَقَالَ " اغْسِلْنَهَا ثَلاَثًا أَوْ خَمْسًا أَوْ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ إِنْ رَأَيْتُنَّ ذَلِكَ بِمَاءٍ وَسِدْرٍ، وَاجْعَلْنَ فِي الآخِرَةِ كَافُورًا، فَإِذَا فَرَغْتُنَّ فَآذِنَّنِي ". قَالَتْ فَلَمَّا فَرَغْنَا أَلْقَى إِلَيْنَا حَقْوَهُ فَقَالَ " أَشْعِرْنَهَا إِيَّاهُ ". وَلَمْ يَزِدْ عَلَى ذَلِكَ، وَلاَ أَدْرِي أَىُّ بَنَاتِهِ. وَزَعَمَ أَنَّ الإِشْعَارَ الْفُفْنَهَا فِيهِ، وَكَذَلِكَ كَانَ ابْنُ سِيرِينَ يَأْمُرُ بِالْمَرْأَةِ أَنْ تُشْعَرَ وَلاَ تُؤْزَرَ.
Аҳмад бизга айтди: Абдуллаҳ ибн Ваҳб бизга айтди: Ибн Журайж бизга хабар берди, Айюб унга хабар берди: У деди: Мен Ибн Сиринни шундай деганини эшитди: Умму Атийя розияллаҳу анҳо — байъат қилган Ансор аёлларидан бир аёл — Басрага келди, ўғлини (кўришга) шошилар эди, аммо унга етиб (тирик) топмади. У бизга айтиб берди: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизнинг олдимизга кирдилар, биз у зотнинг қизини юваётган эдик. У зот: «Уни — агар (лозим) кўрсангиз — уч ёки беш ёки ундан кўпроқ (марта) сув ва сидр билан ювинглар, охиргисида кофур қўйинглар. Тугатганингизда менга билдиринглар», дедилар. У деди: Биз тугатганимизда, у зот бизга изорларини ташлаб: «Уни шунга ўранглар», дедилар ва шундан ортиқ (нарса) қўшмадилар. Билмайман, қайси қизлари (эди). У (рови) ‹ишъор› — уни шунга (изорга) ўрашингиз, деб даъво қилди. Шунинг учун Ибн Сирин аёл (маййит)ни — уни (изорга) ўралсин, изор боғланмасин деб — буюрар эди.