حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، قَالَ سَمِعْتُ يَحْيَى، قَالَ أَخْبَرَتْنِي عَمْرَةُ، قَالَتْ سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ لَمَّا جَاءَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَتْلُ ابْنِ حَارِثَةَ وَجَعْفَرٍ وَابْنِ رَوَاحَةَ جَلَسَ يُعْرَفُ فِيهِ الْحُزْنُ، وَأَنَا أَنْظُرُ مِنْ صَائِرِ الْبَابِ ـ شَقِّ الْبَابِ ـ فَأَتَاهُ رَجُلٌ، فَقَالَ إِنَّ نِسَاءَ جَعْفَرٍ، وَذَكَرَ بُكَاءَهُنَّ، فَأَمَرَهُ أَنْ يَنْهَاهُنَّ، فَذَهَبَ ثُمَّ أَتَاهُ الثَّانِيَةَ، لَمْ يُطِعْنَهُ فَقَالَ انْهَهُنَّ. فَأَتَاهُ الثَّالِثَةَ قَالَ وَاللَّهِ غَلَبْنَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَزَعَمَتْ أَنَّهُ قَالَ " فَاحْثُ فِي أَفْوَاهِهِنَّ التُّرَابَ ". فَقُلْتُ أَرْغَمَ اللَّهُ أَنْفَكَ، لَمْ تَفْعَلْ مَا أَمَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَمْ تَتْرُكْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْعَنَاءِ.
Муҳаммад ибн Мусанно бизга айтди: Абдулваҳҳоб бизга айтди: Мен Яҳёни эшитди: Амра менга хабар берди: Мен Оиша розияллаҳу анҳони эшитди: Оиша розияллаҳу анҳо деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга Ибн Ҳориса (Зайд), Жаъфар ва Ибн Равоҳанинг ўлдирилгани (хабари) келганида, у зот ўтирдилар, унда ҳазинлик билиниб турарди, мен эшик тирқишидан қараб турардим. У зотнинг олдига бир киши келиб: ‹Албатта Жаъфарнинг аёллари...› деди ва уларнинг йиғлашини зикр қилди. У зот унга уларни қайтаришни буюрди. У борди, сўнг иккинчи марта келди, улар унга итоат қилмади. У зот: ‹Уларни қайтар› дедилар. У учинчи марта келиб: ‹Аллаҳга қасамки, улар биздан ғолиб келди (гапимизни олмади), ё Расулуллаҳ› деди. У (Оиша) у зот: ‹Бўлмаса, уларнинг оғизларига тупроқ сочиб қўй› деганини даъво қилди. Мен (ичимда): ‹Аллаҳ бурнингни ерга ишқаласин! Сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сенга буюрганни қилмадинг, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни ҳам машаққатдан қутқармадинг› дедим.