حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ ـ وَهْوَ ابْنُ زَيْدٍ ـ عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ غُلاَمٌ يَهُودِيٌّ يَخْدُمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَمَرِضَ، فَأَتَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَعُودُهُ، فَقَعَدَ عِنْدَ رَأْسِهِ فَقَالَ لَهُ " أَسْلِمْ ". فَنَظَرَ إِلَى أَبِيهِ وَهْوَ عِنْدَهُ فَقَالَ لَهُ أَطِعْ أَبَا الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم. فَأَسْلَمَ، فَخَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يَقُولُ " الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْقَذَهُ مِنَ النَّارِ ".
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди: Ҳаммод — у Ибн Зайд — бизга айтди, Собитдан, у Анас розияллаҳу анҳудан: У деди: Бир яҳудий бола Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга хизмат қилар эди. У касал бўлиб қолди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни йўқлаб келдилар, унинг бош томонида ўтирдилар ва унга: «Исломни (қабул) қил» дедилар. У ёнида турган отасига қаради, у (отаси) унга: ‹Абул-Қосим соллаллаҳу алайҳи васалламга итоат қил› деди. У Исломни (қабул) қилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уни дўзахдан қутқарган Аллаҳга ҳамд бўлсин» дея чиқиб кетдилар.