حَدَّثَنَا بَيَانُ بْنُ عَمْرٍو، حَدَّثَنَا يَزِيدُ، حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ رُومَانَ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ لَهَا " يَا عَائِشَةُ لَوْلاَ أَنَّ قَوْمَكِ حَدِيثُ عَهْدٍ بِجَاهِلِيَّةٍ لأَمَرْتُ بِالْبَيْتِ فَهُدِمَ، فَأَدْخَلْتُ فِيهِ مَا أُخْرِجَ مِنْهُ وَأَلْزَقْتُهُ بِالأَرْضِ، وَجَعَلْتُ لَهُ بَابَيْنِ بَابًا شَرْقِيًّا وَبَابًا غَرْبِيًّا، فَبَلَغْتُ بِهِ أَسَاسَ إِبْرَاهِيمَ ". فَذَلِكَ الَّذِي حَمَلَ ابْنَ الزُّبَيْرِ ـ رضى الله عنهما ـ عَلَى هَدْمِهِ. قَالَ يَزِيدُ وَشَهِدْتُ ابْنَ الزُّبَيْرِ حِينَ هَدَمَهُ وَبَنَاهُ وَأَدْخَلَ فِيهِ مِنَ الْحِجْرِ، وَقَدْ رَأَيْتُ أَسَاسَ إِبْرَاهِيمَ حِجَارَةً كَأَسْنِمَةِ الإِبِلِ. قَالَ جَرِيرٌ فَقُلْتُ لَهُ أَيْنَ مَوْضِعُهُ قَالَ أُرِيكَهُ الآنَ. فَدَخَلْتُ مَعَهُ الْحِجْرَ فَأَشَارَ إِلَى مَكَانٍ فَقَالَ هَا هُنَا. قَالَ جَرِيرٌ فَحَزَرْتُ مِنَ الْحِجْرِ سِتَّةَ أَذْرُعٍ أَوْ نَحْوَهَا.
Баён ибн Амр бизга айтди: Язид бизга айтди: Жарир ибн Ҳозим бизга айтди: Язид ибн Румон бизга айтди, Урвадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Эй Оиша, агар қавмингнинг жоҳилиятга аҳди (яқинлиги) янги бўлмаганида, мен Байтни (бузишни) буюрар эдим, у бузилар эди, мен ундан чиқарилган (Ҳижр)ни унга киритар, уни ерга туташтирар, унга икки эшик — шарқий эшик ва ғарбий эшик — қилар ва у билан Иброҳимнинг асоси (пойдевори)га етар эдим» дедилар. Мана шу Ибн Зубайр розияллаҳу анҳумани уни (Каъбани) бузишга ундаган нарсадир. Язид деди: Мен Ибн Зубайрга — уни бузиб, (қайтадан) қуриб, унга Ҳижрдан (бир қисмни) киритган пайтида — ҳозир бўлдим. Мен Иброҳимнинг асоси(пойдевори)ни — туяларнинг ўркачларидек тошларни — кўрган эдим. Жарир деди: Мен унга: ‹Унинг жойи қаерда?› дедим. У: ‹Сенга ҳозир кўрсатаман› деди. Мен у билан Ҳижрга кирдим, у бир жойга ишора қилиб: ‹Мана шу ерда› деди. Жарир деди: Мен Ҳижрдан олти тирсак ёки шунга яқин (масофани) чамаладим.