حَدَّثَنَا مُؤَمَّلُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ حَفْصَةَ، قَالَتْ كُنَّا نَمْنَعُ عَوَاتِقَنَا أَنْ يَخْرُجْنَ، فَقَدِمَتِ امْرَأَةٌ فَنَزَلَتْ قَصْرَ بَنِي خَلَفٍ، فَحَدَّثَتْ أَنْ أُخْتَهَا كَانَتْ تَحْتَ رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ غَزَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثِنْتَىْ عَشْرَةَ غَزْوَةً، وَكَانَتْ أُخْتِي مَعَهُ فِي سِتِّ غَزَوَاتٍ، قَالَتْ كُنَّا نُدَاوِي الْكَلْمَى وَنَقُومُ عَلَى الْمَرْضَى. فَسَأَلَتْ أُخْتِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ هَلْ عَلَى إِحْدَانَا بَأْسٌ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَهَا جِلْبَابٌ أَنْ لاَ تَخْرُجَ قَالَ " لِتُلْبِسْهَا صَاحِبَتُهَا مِنْ جِلْبَابِهَا، وَلْتَشْهَدِ الْخَيْرَ، وَدَعْوَةَ الْمُؤْمِنِينَ ". فَلَمَّا قَدِمَتْ أُمُّ عَطِيَّةَ ـ رضى الله عنها ـ سَأَلْنَهَا ـ أَوْ قَالَتْ سَأَلْنَاهَا ـ فَقَالَتْ وَكَانَتْ لاَ تَذْكُرُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ قَالَتْ بِأَبِي. فَقُلْنَا أَسَمِعْتِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ كَذَا وَكَذَا قَالَتْ نَعَمْ بِأَبِي. فَقَالَ " لِتَخْرُجِ الْعَوَاتِقُ ذَوَاتُ الْخُدُورِ ـ أَوِ الْعَوَاتِقُ وَذَوَاتُ الْخُدُورِ ـ وَالْحُيَّضُ، فَيَشْهَدْنَ الْخَيْرَ، وَدَعْوَةَ الْمُسْلِمِينَ، وَيَعْتَزِلُ الْحُيَّضُ الْمُصَلَّى ". فَقُلْتُ الْحَائِضُ. فَقَالَتْ أَوَ لَيْسَ تَشْهَدُ عَرَفَةَ، وَتَشْهَدُ كَذَا وَتَشْهَدُ كَذَا
Муъаммал ибн Ҳишом бизга айтди: Исмоил бизга айтди, Айюбдан, у Ҳафсадан: У деди: Биз балогатга етган қизларимизни (ийдга) чиқишдан ман қилар эдик. Бир аёл келиб, Бану Халаф қасрига тушди ва: Синглиси Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ашобларидан бир кишининг никоҳида бўлган — у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ўн икки ғазотда (жангда) қатнашган, синглим у билан олти ғазотда бўлган — деб сўзлаб берди: ‹Биз ярали(жароҳатли)ларни даволар ва касалларни парвариш қилар эдик. Синглим Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўради: ‹Биримизнинг жилбоби (устки кийими) бўлмаса, (ийдга) чиқмасликда унга бирор гуноҳ борми?› деди. У зот: ‹Ўртоги унга ўз жилбобидан кийдирсин, у яхшиликка ва мўминларнинг дуосига ҳозир бўлсин› дедилар›. Умму Атийя розияллаҳу анҳо келганида, улар ундан сўради — ёки у (Ҳафса): биз ундан сўради — деди. У (Умму Атийя) — у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни фақат ‹отам (фидо бўлсин)› деб (зикр қилар эди) — деди. Биз: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни шундай-шундай деганини эшитдингизми?› дедик. У: ‹Ҳа, отам (фидо бўлсин)› деди. У зот: «Парда (ҳижоб) ортидаги балогатга етган қизлар — ёки: балогатга етган қизлар ва парда ортидагилар — ва ҳайзли (аёллар) чиқсин, улар яхшиликка ва мусулмонларнинг дуосига ҳозир бўлсин, ҳайзли(лар) мусаллодан четда (четланиб) турсин» дедилар. Мен: ‹Ҳайзли(лар)ми?› дедим. У: ‹Улар Арафага ҳозир бўлмайдими, фалон-фалонга ҳозир бўлмайдими (яъни ҳозир бўлади)?› деди.