حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ،. قَالَ وَقَالَ لِي خَلِيفَةُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا حَبِيبٌ الْمُعَلِّمُ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أَهَلَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم هُوَ وَأَصْحَابُهُ بِالْحَجِّ، وَلَيْسَ مَعَ أَحَدٍ مِنْهُمْ هَدْىٌ، غَيْرَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَطَلْحَةَ، وَقَدِمَ عَلِيٌّ مِنَ الْيَمَنِ، وَمَعَهُ هَدْىٌ فَقَالَ أَهْلَلْتُ بِمَا أَهَلَّ بِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم. فَأَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَصْحَابَهُ أَنْ يَجْعَلُوهَا عُمْرَةً، وَيَطُوفُوا، ثُمَّ يُقَصِّرُوا وَيَحِلُّوا، إِلاَّ مَنْ كَانَ مَعَهُ الْهَدْىُ، فَقَالُوا نَنْطَلِقُ إِلَى مِنًى، وَذَكَرُ أَحَدِنَا يَقْطُرُ، فَبَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَوِ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ مَا أَهْدَيْتُ، وَلَوْلاَ أَنَّ مَعِي الْهَدْىَ لأَحْلَلْتُ ". وَحَاضَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ فَنَسَكَتِ الْمَنَاسِكَ كُلَّهَا، غَيْرَ أَنَّهَا لَمْ تَطُفْ بِالْبَيْتِ، فَلَمَّا طَهُرَتْ طَافَتْ بِالْبَيْتِ. قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ تَنْطَلِقُونَ بِحَجَّةٍ وَعُمْرَةٍ، وَأَنْطَلِقُ بِحَجٍّ فَأَمَرَ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبِي بَكْرٍ أَنْ يَخْرُجَ مَعَهَا إِلَى التَّنْعِيمِ، فَاعْتَمَرَتْ بَعْدَ الْحَجِّ.
Муҳаммад ибн Мусанно бизга айтди: Абдулваҳҳоб бизга айтди. У деди: Менга Халифа ҳам айтди: Абдулваҳҳоб бизга айтди: Ҳабиб Муаллим бизга айтди, Атодан, у Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — у зот ва ашоблари — ҳаж билан талбия айтди, улардан ҳеч кимнинг ёнида ҳадя йўқ эди, фақат Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ва Талҳадан бошқа. Али Ямандан келди, унинг ёнида ҳадя бор эди. У: ‹Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам талбия айтган нарса билан талбия айтди› деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ашобларига уни (ҳажни) умра қилишни, тавоф қилишни, сўнг (соч)ни қисқартириб (иҳромдан) чиқишни буюрди — ёнида ҳадя бўлган кишидан бошқа. Улар: ‹Биз Минога — биримизнинг закари (жинсий аъзоси) томиб (янги яқинликдан) турган ҳолда — борамизми?› деди. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етди, у зот: «Агар мен олдиндан билганимда — кейин билганимни — мен ҳадя келтирмас эдим. Агар менинг ёнимда ҳадя бўлмаганида, мен (иҳромдан) чиқар эдим» дедилар. Оиша розияллаҳу анҳо ҳайзли бўлди, у барча маносикларни бажарди, фақат Байтни тавоф қилмади. Поклангач, Байтни тавоф қилди. У: ‹Ё Расулуллаҳ, сизлар ҳаж ва умра билан қайтяпсиз, мен (фақат) ҳаж билан қайтяпман?› деди. У зот Абдурраҳмон ибн Абу Бакрни у билан Танъимга чиқишга буюрди, у (Оиша) ҳаждан кейин умра қилди.