وَقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ كَانَ إِذَا أَقْبَلَ بَاتَ بِذِي طُوًى، حَتَّى إِذَا أَصْبَحَ دَخَلَ، وَإِذَا نَفَرَ مَرَّ بِذِي طُوًى وَبَاتَ بِهَا حَتَّى يُصْبِحَ، وَكَانَ يَذْكُرُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَفْعَلُ ذَلِكَ.
Муҳаммад ибн Исо деди: Ҳаммод бизга айтди, Айюбдан, у Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У (Маккага) келса, Зу Тувода тунар, ҳатто тонгга чиқгач, кирар эди, ва у нафр қилса (қайтса), Зу Туводан ўтар ва унда тонг отгунча тунар эди, ва у Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам шундай қилар эди деб зикр қилар эди.