1804-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Умра китоби
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ سُمَىٍّ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " السَّفَرُ قِطْعَةٌ مِنَ الْعَذَابِ، يَمْنَعُ أَحَدَكُمْ طَعَامَهُ وَشَرَابَهُ وَنَوْمَهُ، فَإِذَا قَضَى نَهْمَتَهُ فَلْيُعَجِّلْ إِلَى أَهْلِهِ ".
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди: Молик бизга айтди, Сумаййдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Сафар — азобдан бир бўлак(қисм)дир, у бирингизни таомидан, ичимлигидан ва уйқусидан тўсади. Бас, ҳожатини адо этгач, аҳли (оиласи)га шошилсин» дедилар.