حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ الْفَضْلُ رَدِيفَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَتِ امْرَأَةٌ مِنْ خَثْعَمٍ، فَجَعَلَ الْفَضْلُ يَنْظُرُ إِلَيْهَا، وَتَنْظُرُ إِلَيْهِ فَجَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَصْرِفُ وَجْهَ الْفَضْلِ إِلَى الشِّقِّ الآخَرِ، فَقَالَتْ إِنَّ فَرِيضَةَ اللَّهِ أَدْرَكَتْ أَبِي شَيْخًا كَبِيرًا، لاَ يَثْبُتُ عَلَى الرَّاحِلَةِ، أَفَأَحُجُّ عَنْهُ قَالَ " نَعَمْ ". وَذَلِكَ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ.
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Моликдан, у Ибн Шиҳобдан, у Сулаймон ибн Ясордан, у Абдуллаҳ ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Фазл Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ортидаги ҳамроҳи (мингашгани) эди. Хасъамдан бир аёл келди. Фазл унга қараб, у ҳам унга қараб турди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Фазлнинг юзини бошқа томонга бура бошлади. У (аёл): ‹Аллаҳнинг фарзи отамга — у кекса, улов(эгар)да қарор топа олмайди — етди. Мен у номидан ҳаж қилайми?› деди. У зот: «Ҳа» дедилар. Бу Видолашув ҳажида (бўлган) эди.