حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ الْفَضْلُ رَدِيفَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَتِ امْرَأَةٌ مِنْ خَثْعَمَ، فَجَعَلَ الْفَضْلُ يَنْظُرُ إِلَيْهَا وَتَنْظُرُ إِلَيْهِ، وَجَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَصْرِفُ وَجْهَ الْفَضْلِ إِلَى الشِّقِّ الآخَرِ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ فَرِيضَةَ اللَّهِ عَلَى عِبَادِهِ فِي الْحَجِّ أَدْرَكَتْ أَبِي شَيْخًا كَبِيرًا، لاَ يَثْبُتُ عَلَى الرَّاحِلَةِ، أَفَأَحُجُّ عَنْهُ قَالَ " نَعَمْ ". وَذَلِكَ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Ибн Шиҳобдан, у Сулаймон ибн Ясордан, у Абдуллаҳ ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Фазл Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ортида (уловда) ҳамроҳи (мингашгани) эди. Хасъамдан бир аёл келди. Фазл унга қараб, у ҳам унга қараб турди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Фазлнинг юзини бошқа томонга бура бошлади. У (аёл): ‹Ё Расулуллаҳ, Аллаҳнинг бандаларига ҳаж(қилишда) фарзи отамга у кекса, уловда (эгар)да қарор топа олмайдиган бир чол бўлган ҳолда етди. Мен у номидан ҳаж қилайми?› деди. У зот: «Ҳа» дедилар. Бу Видолашув ҳажида (бўлган) эди.