حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ الْفَضْلُ بْنُ عَبَّاسٍ رَدِيفَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَتْهُ امْرَأَةٌ مِنْ خَثْعَمَ تَسْتَفْتِيهِ فَجَعَلَ الْفَضْلُ يَنْظُرُ إِلَيْهَا وَتَنْظُرُ إِلَيْهِ فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصْرِفُ وَجْهَ الْفَضْلِ إِلَى الشِّقِّ الآخَرِ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ فَرِيضَةَ اللَّهِ عَلَى عِبَادِهِ فِي الْحَجِّ أَدْرَكَتْ أَبِي شَيْخًا كَبِيرًا لاَ يَسْتَطِيعُ أَنْ يَثْبُتَ عَلَى الرَّاحِلَةِ أَفَأَحُجُّ عَنْهُ قَالَ " نَعَمْ " . وَذَلِكَ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ .
Бизга Қаънабий Моликдан, у Ибн Шиҳобдан, у Сулаймон ибн Ясордан, у Абдуллаҳ ибн Аббосдан ривоят қилди. У деди: Фазл ибн Аббос Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг орқасида (уловда) ўтирган эди. Шунда унга Хасъам қабиласидан бир аёл фатво сўраб келди. Фазл унга қарай бошлади, у ҳам Фазлга қарай бошлади. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Фазлнинг юзини бошқа томонга бурар эди. Аёл деди: ‹Ё Расулуллаҳ, Аллаҳнинг бандаларига ҳаж ҳақидаги фаризаси отамни кекса чол ҳолида топди, у уловда барқарор тура олмайди, мен унинг ўрнига ҳаж қилайми?›. У деди: «Ҳа». Бу Видў ҳажжида бўлган эди.