1903-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Рўза китоби
حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ الْمَقْبُرِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ لَمْ يَدَعْ قَوْلَ الزُّورِ وَالْعَمَلَ بِهِ فَلَيْسَ لِلَّهِ حَاجَةٌ فِي أَنْ يَدَعَ طَعَامَهُ وَشَرَابَهُ ".
Одам ибн Абу Иёс бизга айтди: Ибн Абу Зиъб бизга айтди: Саъид Мақбурий бизга айтди, отасидан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким ёлғон сўзни ва у билан амални тарк қилмаса, Аллаҳга унинг таомини ва ичимлигини тарк қилишида (рўза тутишида) ҳожат йўқ» дедилар.