6057-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Одоб китоби
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ لَمْ يَدَعْ قَوْلَ الزُّورِ وَالْعَمَلَ بِهِ وَالْجَهْلَ فَلَيْسَ لِلَّهِ حَاجَةٌ أَنْ يَدَعَ طَعَامَهُ وَشَرَابَهُ ". قَالَ أَحْمَدُ أَفْهَمَنِي رَجُلٌ إِسْنَادَهُ.
Аҳмад ибн Юнус, Ибн Абу Зиъбдан, у Мақбурийдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилади: «Ким ёлғон сўзни, унга амал қилишни ва жоҳилликни тарк этмаса, Аллаҳга унинг (ўша кишининг) таом ва ичимлигини тарк этишига (рўза тутишига) ҳожати йўқ» дедилар. Аҳмад: Менга бир киши унинг иснодини фаҳмлатди, деди.