حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ لَمْ يَدَعْ قَوْلَ الزُّورِ وَالْعَمَلَ بِهِ فَلَيْسَ لِلَّهِ حَاجَةٌ أَنْ يَدَعَ طَعَامَهُ وَشَرَابَهُ " . قَالَ أَحْمَدُ فَهِمْتُ إِسْنَادَهُ مِنَ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ وَأَفْهَمَنِي الْحَدِيثَ رَجُلٌ إِلَى جَنْبِهِ أُرَاهُ ابْنَ أَخِيهِ .
Бизга Аҳмад ибн Юнус ривоят қилдики, бизга Ибн Абу Зиъб ал-Мақбурийдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким ёлғон сўзни ва унга амал қилишни тарк этмаса, унинг таом ва ичимлигини тарк этишига Аллаҳнинг ҳожати йўқ», дедилар. Аҳмад деди: Мен унинг иснодини Ибн Абу Зиъбдан англадим, ҳадисни эса унинг ёнидаги бир киши менга англатди, мен уни Ибн Абу Зиъбнинг жияни деб ўйлайман.