حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَمُحَمَّدٌ، قَالاَ أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْوِصَالِ، رَحْمَةً لَهُمْ فَقَالُوا إِنَّكَ تُوَاصِلُ. قَالَ " إِنِّي لَسْتُ كَهَيْئَتِكُمْ، إِنِّي يُطْعِمُنِي رَبِّي وَيَسْقِينِ ". قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ لَمْ يَذْكُرْ عُثْمَانُ رَحْمَةً لَهُمْ.
Усмон ибн Абу Шайба ва Муҳаммад бизга айтди: Иккаласи: Абда бизга хабар берди, Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга раҳм қилиб, висолдан қайтарди. Улар: ‹Сен висол тутяпсан-ку› деди. У зот: «Мен сизларнинг ҳолатингиздек эмасман, мен — Роббим мени таомлантирган ва суғорган ҳолда (тунайман)» дедилар. Абу Абдуллаҳ (Бухорий) деди: Усмон ‹уларга раҳм қилиб›ни зикр қилмади.