حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ سَأَلَ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ كَيْفَ كَانَتْ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَمَضَانَ فَقَالَتْ مَا كَانَ يَزِيدُ فِي رَمَضَانَ، وَلاَ فِي غَيْرِهَا عَلَى إِحْدَى عَشْرَةَ رَكْعَةً، يُصَلِّي أَرْبَعًا فَلاَ تَسَلْ عَنْ حُسْنِهِنَّ وَطُولِهِنَّ، ثُمَّ يُصَلِّي أَرْبَعًا فَلاَ تَسَلْ عَنْ حُسْنِهِنَّ وَطُولِهِنَّ، ثُمَّ يُصَلِّي ثَلاَثًا. فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَتَنَامُ قَبْلَ أَنْ تُوتِرَ قَالَ " يَا عَائِشَةُ إِنَّ عَيْنَىَّ تَنَامَانِ وَلاَ يَنَامُ قَلْبِي ".
Исмоил бизга айтди: Молик менга айтди, Саъид Мақбурийдан, у Абу Салама ибн Абдурраҳмондан: У Оиша розияллаҳу анҳодан: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Рамазондаги намози қандай эди?› деб сўради. У: ‹У зот Рамазонда ҳам, бошқасида ҳам ўн бир ракаатдан оширмас эди: тўрт (ракаат) ўқир — уларнинг гўзаллиги ва узунлигини сўрама — сўнг тўрт (ракаат) ўқир — уларнинг гўзаллиги ва узунлигини сўрама — сўнг уч (ракаат) ўқир эди. Мен: ‹Ё Расулуллаҳ, витр ўқишдан олдин ухлайсизми?› дедим. У зот: ‹Эй Оиша, менинг икки кўзим ухлайди, қалбим ухламайди› деди› деди.