حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ حَدَّثَنِي شَقِيقٌ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ يُكْنَى أَبَا شُعَيْبٍ فَقَالَ لِغُلاَمٍ لَهُ قَصَّابٍ اجْعَلْ لِي طَعَامًا يَكْفِي خَمْسَةً، فَإِنِّي أُرِيدُ أَنْ أَدْعُوَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَامِسَ خَمْسَةٍ، فَإِنِّي قَدْ عَرَفْتُ فِي وَجْهِهِ الْجُوعَ. فَدَعَاهُمْ، فَجَاءَ مَعَهُمْ رَجُلٌ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ هَذَا قَدْ تَبِعَنَا، فَإِنْ شِئْتَ أَنْ تَأْذَنَ لَهُ فَأْذَنْ لَهُ، وَإِنْ شِئْتَ أَنْ يَرْجِعَ رَجَعَ ". فَقَالَ لاَ، بَلْ قَدْ أَذِنْتُ لَهُ.
Умар ибн Ҳафс бизга айтди: Отам бизга айтди: Аъмаш бизга айтди: У деди: Шақиқ менга айтди, Абу Масъуддан: У деди: Ансордан ‹Абу Шуъайб› деб куня қўйилган бир киши келди ва ўзининг қассоб хизматчисига: ‹Менга беш (киши)га етадиган таом қил, чунки мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни беш кишининг бешинчиси (қилиб) чақирмоқчиман, чунки мен унинг юзида очлик(белгиси)ни танидим› деди. У уларни (таклиф қилиб) чақирди, улар билан бирга (яна) бир киши келди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу (киши) бизга эргашди. Агар унга изн беришни хоҳласанг, изн бер. Агар (унинг) қайтишини хоҳласанг, қайтади» дедилар. У: ‹Йўқ, балки мен унга изн бердим› деди.