حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى الْمَازِنِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَدْخُلُ أَهْلُ الْجَنَّةِ الْجَنَّةَ، وَأَهْلُ النَّارِ النَّارَ، ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى أَخْرِجُوا مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنْ إِيمَانٍ. فَيُخْرَجُونَ مِنْهَا قَدِ اسْوَدُّوا فَيُلْقَوْنَ فِي نَهَرِ الْحَيَا ـ أَوِ الْحَيَاةِ، شَكَّ مَالِكٌ ـ فَيَنْبُتُونَ كَمَا تَنْبُتُ الْحِبَّةُ فِي جَانِبِ السَّيْلِ، أَلَمْ تَرَ أَنَّهَا تَخْرُجُ صَفْرَاءَ مُلْتَوِيَةً ". قَالَ وُهَيْبٌ حَدَّثَنَا عَمْرٌو " الْحَيَاةِ ". وَقَالَ " خَرْدَلٍ مِنْ خَيْرٍ ".
Бизга Исмоил ривоят қилди, у деди: менга Молик, Амр ибн Яҳё ал-Мозинийдан, у отасидан, у Абу Саид ал-Худрий (розияллаҳу анҳу)дан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди), у дедилар: «Жаннат аҳли жаннатга, дўзах аҳли дўзахга киради. Сўнг Аллаҳ таоло: ‹Қалбида хантал уруғича иймон бўлган кимсани (дўзахдан) чиқаринглар›, дейди. Улар қорайиб кетган ҳолда ундан чиқарилади ва Ҳаё (ёки: Ҳаёт) дарёсига ташланади — Молик шубҳа қилди — сўнг сел четидаги уруғ ўсганидек ўсадилар. (Бу уруғ) сарғиш, бурама бўлиб чиқишини кўрмадингми?» (дедилар). Вуҳайб деди: бизга Амр: «Ҳаёт» (деб) ривоят қилди ва: «хантал уруғича хайр (яхшилик)» деди.