حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بَيْنَا أَنَا نَائِمٌ رَأَيْتُ النَّاسَ يُعْرَضُونَ عَلَىَّ، وَعَلَيْهِمْ قُمُصٌ مِنْهَا مَا يَبْلُغُ الثُّدِيَّ، وَمِنْهَا مَا دُونَ ذَلِكَ، وَعُرِضَ عَلَىَّ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَعَلَيْهِ قَمِيصٌ يَجُرُّهُ ". قَالُوا فَمَا أَوَّلْتَ ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " الدِّينَ ".
Бизга Муҳаммад ибн Убайдуллаҳ ривоят қилди, у деди: бизга Иброҳим ибн Саъд, Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан, у Абу Умома ибн Саҳлдан (ривоят қилдики), у Абу Саид ал-Худрийни шундай деганини эшитди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мен ухлаб ётганимда, одамлар менга кўрсатилаётганини кўрдим; уларнинг эгнида кўйлаклар бор эди: баъзиси кўкрагигача етар, баъзиси ундан паст эди. Менга Умар ибн ал-Хаттоб ҳам кўрсатилди — эгнида (узун) кўйлак бор, уни судраб (кетарди),» дедилар. (Саҳобалар): «Буни нимага таъбир қилдингиз, эй Расулуллаҳ?» дедилар. У: «Дийнга,» дедилар.