حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ الأَنْصَارِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَمَرَ بِالصَّدَقَةِ انْطَلَقَ أَحَدُنَا إِلَى السُّوقِ فَيُحَامِلُ فَيُصِيبُ الْمُدَّ، وَإِنَّ لِبَعْضِهِمْ لَمِائَةَ أَلْفٍ، قَالَ مَا نُرَاهُ إِلاَّ نَفْسَهُ.
Бизга Саид ибн Яҳё ибн Саид ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Аъмаш ривоят қилди, у Шақиқдан, у Абу Масъуд Ансорийдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) садақа қилишни буюрганда, бирортамиз бозорга бориб, (юк) ташиб (меҳнат қилиб), бир мудд (ҳақ) топар эди. Энди эса уларнинг баъзисида юз минғ(дирҳам) бор. У деди: Биз уни фақат ўзи (яъни ўша кишининг ўзи) деб биламиз.