أَخْبَرَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنِ الْحُسَيْنِ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْمُرُنَا بِالصَّدَقَةِ فَمَا يَجِدُ أَحَدُنَا شَيْئًا يَتَصَدَّقُ بِهِ حَتَّى يَنْطَلِقَ إِلَى السُّوقِ فَيَحْمِلَ عَلَى ظَهْرِهِ فَيَجِيءَ بِالْمُدِّ فَيُعْطِيَهُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنِّي لأَعْرِفُ الْيَوْمَ رَجُلاً لَهُ مِائَةُ أَلْفٍ مَا كَانَ لَهُ يَوْمَئِذٍ دِرْهَمٌ .
Бизга ал-Ҳусайн ибн Ҳурайс хабар бериб, деди: бизга ал-Фазл ибн Мусо, ал-Ҳусайндан, у Мансурдан, у Шақиқдан, у Абу Масъуддан хабар берди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни садақа қилишга буюрар эдилар. Баъзан бирортамиз садақа қиладиган бирор нарса тополмас, ҳатто бозорга бориб, елкасига (юк) кўтариб (ишлаб), бир мудд (таом) келтириб, уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га берар эди. Мен бугун бир кишини биламанки, унинг юз минги бор, ҳолбуки ўша кунлари унинг бир дирҳами ҳам йўқ эди.