أَخْبَرَنَا بِشْرُ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ، قَالَ لَمَّا أَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالصَّدَقَةِ فَتَصَدَّقَ أَبُو عَقِيلٍ بِنِصْفِ صَاعٍ وَجَاءَ إِنْسَانٌ بِشَىْءٍ أَكْثَرَ مِنْهُ فَقَالَ الْمُنَافِقُونَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَغَنِيٌّ عَنْ صَدَقَةِ هَذَا وَمَا فَعَلَ هَذَا الآخَرُ إِلاَّ رِيَاءً فَنَزَلَتِ { الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقَاتِ وَالَّذِينَ لاَ يَجِدُونَ إِلاَّ جُهْدَهُمْ } .
Бизга Бишр ибн Холид хабар бериб, деди: бизга Ғундар, Шуъбадан, у Сулаймондан, у Абу Воилдан, у Абу Масъуддан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни садақа қилишга буюрганларида, Абу Ақил ярим сў садақа қилди, бир одам эса ундан кўпроқ нарса келтирди. Мунофиқлар: «Албатта Аллаҳ азза ва жалла бунисининг садақасидан бениёздир, анави бошқаси эса фақат риё учун шундай қилди,» дедилар. Шунда: «Садақалар борасида кўнгилли (савобли) иш қилувчи мўминларни ва ўзларининг бор кучидан бошқасини топа олмайдиганларни айблайдиганлар...» (Тавба сураси, 79) (ояти) нозил бўлди.