وَحَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، وَأَبُو الرَّبِيعِ، كِلاَهُمَا عَنْ عَبْدِ الْوَارِثِ، قَالَ شَيْبَانُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ أَبِي التَّيَّاحِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَحْسَنَ النَّاسِ خُلُقًا فَرُبَّمَا تَحْضُرُ الصَّلاَةُ وَهْوَ فِي بَيْتِنَا فَيَأْمُرُ بِالْبِسَاطِ الَّذِي تَحْتَهُ فَيُكْنَسُ ثُمَّ يُنْضَحُ ثُمَّ يَؤُمُّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَنَقُومُ خَلْفَهُ فَيُصَلِّي بِنَا وَكَانَ بِسَاطُهُمْ مِنْ جَرِيدِ النَّخْلِ .
Анас ибн Молик айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамларнинг энг гўзал ахлоқлиси эди. Баъзан намоз (вақти) келар, у эса бизнинг уйимизда бўлар эди; бас у тагидаги тўшакни (бўйрани) буюрар, у супурилар, кейин намланар, кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) имом бўлиб турар, биз унинг ортида турар эдик; бас у бизга намоз ўқир эди. Уларнинг тўшаги хурмо баргларидан (яплоғидан) эди.