حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ وَزَعَمَ عُرْوَةُ أَنَّ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ، وَالْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ، أَخْبَرَاهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَامَ حِينَ جَاءَهُ وَفْدُ هَوَازِنَ مُسْلِمِينَ، فَسَأَلُوهُ أَنْ يَرُدَّ إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَسَبْيَهُمْ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَحَبُّ الْحَدِيثِ إِلَىَّ أَصْدَقُهُ. فَاخْتَارُوا إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ إِمَّا السَّبْىَ، وَإِمَّا الْمَالَ، وَقَدْ كُنْتُ اسْتَأْنَيْتُ بِهِمْ ". وَقَدْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم انْتَظَرَهُمْ بِضْعَ عَشْرَةَ لَيْلَةً، حِينَ قَفَلَ مِنَ الطَّائِفِ، فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَيْرُ رَادٍّ إِلَيْهِمْ إِلاَّ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ قَالُوا فَإِنَّا نَخْتَارُ سَبْيَنَا. فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمُسْلِمِينَ، فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ إِخْوَانَكُمْ هَؤُلاَءِ قَدْ جَاءُونَا تَائِبِينَ، وَإِنِّي قَدْ رَأَيْتُ أَنْ أَرُدَّ إِلَيْهِمْ سَبْيَهُمْ، فَمَنْ أَحَبَّ مِنْكُمْ أَنْ يُطَيِّبَ بِذَلِكَ فَلْيَفْعَلْ، وَمَنْ أَحَبَّ مِنْكُمْ أَنْ يَكُونَ عَلَى حَظِّهِ حَتَّى نُعْطِيَهُ إِيَّاهُ مِنْ أَوَّلِ مَا يُفِيءُ اللَّهُ عَلَيْنَا فَلْيَفْعَلْ ". فَقَالَ النَّاسُ قَدْ طَيَّبْنَا ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّا لاَ نَدْرِي مَنْ أَذِنَ مِنْكُمْ فِي ذَلِكَ مِمَّنْ لَمْ يَأْذَنْ، فَارْجِعُوا حَتَّى يَرْفَعُوا إِلَيْنَا عُرَفَاؤُكُمْ أَمْرَكُمْ ". فَرَجَعَ النَّاسُ فَكَلَّمَهُمْ عُرَفَاؤُهُمْ، ثُمَّ رَجَعُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرُوهُ أَنَّهُمْ قَدْ طَيَّبُوا وَأَذِنُوا.
Бизга Саид ибн Уфайр ривоят қилди, у деди: Менга Лайс ривоят қилди, у деди: Менга Уқайл ривоят қилди, у Ибн Шиҳобдан, у деди: Урва ривоят қилдики, Марвон ибн Ҳакам ва Мисвар ибн Махрама унга хабар бердилар: Ҳавозин вакиллари мусулмон бўлиб келганда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) туриб (гапирди). Улар ундан ўз молларини ва асирларини қайтариб беришни сўрадилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга деди: «Менга энг ёқимли сўз — энг рости. Икки гуруҳдан бирини танланглар: ё асирларни, ё молни. Мен сизларни (кутиб) ушлаб турган эдим». Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Тоифдан қайтганда уларни ўн неча кеча кутган эди. Уларга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) икки гуруҳдан бирини қайтариб беришидан бошқа нарса қилмаслиги аён бўлганда, улар: Биз асирларимизни танлаймиз, дедилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мусулмонлар орасида туриб, Аллаҳга Унга лойиқ мадҳ айтди, сўнг деди: «Аммо баъд. Сизларнинг бу биродарингиз тавба қилиб келдилар, мен уларга асирларини қайтариб беришни маъқул кўрдим. Сизлардан ким буни хуш кўрса (бемалол берса), шундай қилсин; ким ўз улушида қолишни — токи биз унга Аллаҳ бизга берадиган биринчи ўлжадан бергунча — хоҳласа, шундай қилсин». Одамлар: Биз буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) учун хуш кўрдик, дедилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Биз сизлардан ким изн берди-ю, ким бермадини билмаймиз, қайтинглар, токи сизларнинг арбобларингиз (вакилларингиз) бизга ишингизни кўтариб келсинлар». Одамлар қайтдилар, уларга арбоблари гапирди, сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га қайтиб келиб, улар хуш кўриб, изн берганликларини хабар бердилар.