حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ وَزَعَمَ عُرْوَةُ أَنَّ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ، وَمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ، أَخْبَرَاهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ حِينَ جَاءَهُ وَفْدُ هَوَازِنَ مُسْلِمِينَ، فَسَأَلُوهُ أَنْ يَرُدَّ إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَسَبْيَهُمْ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَحَبُّ الْحَدِيثِ إِلَىَّ أَصْدَقُهُ، فَاخْتَارُوا إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ إِمَّا السَّبْىَ وَإِمَّا الْمَالَ، وَقَدْ كُنْتُ اسْتَأْنَيْتُ بِهِمْ ". وَقَدْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم انْتَظَرَ آخِرَهُمْ بِضْعَ عَشْرَةَ لَيْلَةً، حِينَ قَفَلَ مِنَ الطَّائِفِ، فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَيْرُ رَادٍّ إِلَيْهِمْ إِلاَّ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ. قَالُوا فَإِنَّا نَخْتَارُ سَبْيَنَا، فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمُسْلِمِينَ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ إِخْوَانَكُمْ هَؤُلاَءِ قَدْ جَاءُونَا تَائِبِينَ، وَإِنِّي قَدْ رَأَيْتُ أَنْ أَرُدَّ إِلَيْهِمْ سَبْيَهُمْ، مَنْ أَحَبَّ أَنْ يُطَيِّبَ فَلْيَفْعَلْ، وَمَنْ أَحَبَّ مِنْكُمْ أَنْ يَكُونَ عَلَى حَظِّهِ حَتَّى نُعْطِيَهُ إِيَّاهُ مِنْ أَوَّلِ مَا يُفِيءُ اللَّهُ عَلَيْنَا فَلْيَفْعَلْ ". فَقَالَ النَّاسُ قَدْ طَيَّبْنَا ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَهُمْ. فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّا لاَ نَدْرِي مَنْ أَذِنَ مِنْكُمْ فِي ذَلِكَ مِمَّنْ لَمْ يَأْذَنْ، فَارْجِعُوا حَتَّى يَرْفَعَ إِلَيْنَا عُرَفَاؤُكُمْ أَمْرَكُمْ " فَرَجَعَ النَّاسُ، فَكَلَّمَهُمْ عُرَفَاؤُهُمْ، ثُمَّ رَجَعُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرُوهُ أَنَّهُمْ قَدْ طَيَّبُوا فَأَذِنُوا. فَهَذَا الَّذِي بَلَغَنَا عَنْ سَبْىِ هَوَازِنَ.
Саъид ибн Уфайр бизга айтди, у деди: Лайс менга айтди, у деди: Уқайл менга айтди, Ибн Шиҳобдан, у деди: Урва даъво қилдики, Марвон ибнул-Ҳакам ва Мисвар ибн Махрама унга хабар бердиларки, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — Ҳавозин вакиллари мусулмон бўлиб унинг олдига келганларида ва ундан ўз мол-мулклари ҳамда асирларини қайтаришни сўраганларида — уларга: «Менга энг севимли сўз — унинг энг ростидир. Бас, икки гуруҳдан бирини танланглар: ё асирларни, ёки молни. Мен улар (ҳақида ҳал қилишни) кечиктирган эдим», деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Тоифдан қайтганида, уларнинг охиргиларини ўн неча кеча кутган эди. Уларга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам фақат икки гуруҳдан бирини қайтариши аниқ бўлгач, улар: «Биз асирларимизни танлаймиз», дедилар. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мусулмонлар орасида туриб, Аллаҳга лойиқ ҳамд айтди, сўнг деди: «Аммо баъд, мана шу биродарларингиз тавба қилиб бизга келдилар; мен уларнинг асирларини қайтаришни (маъқул) кўрдим. Сизлардан ким (асирини) хуш кўнгиллик билан (қайтариб) беришни хоҳласа, қилсин; ким ўз улушида (қолишни) — токи Аллаҳ бизга (кейин) файъ қилиб берган илк (молдан) уни унга бергунимизча — хоҳласа, қилсин». Одамлар: «Биз буни улар учун хуш кўнгиллик билан (қайтаришга) розимиз, эй Расулуллаҳ», дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга: «Биз сизлардан ким бунга изн берди-ю, ким изн бермади, билмаймиз. Бас, қайтинг, токи ориф (вакил)ларингиз ишингизни бизга кўтариб (етказиб) берсин», деди. Одамлар қайтдилар, уларнинг орифлари (вакиллари) улар билан гаплашдилар, сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга қайтиб, уларга хабар бердиларки, улар хуш кўнгиллик билан рози бўлиб изн бердилар. Мана шу — бизга Ҳавозин асирлари ҳақида етган (хабар)дир.