حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي لَيْثٌ، حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ،. وَحَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ،، قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ شِهَابٍ وَزَعَمَ عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ أَنَّ مَرْوَانَ، وَالْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ، أَخْبَرَاهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَامَ حِينَ جَاءَهُ وَفْدُ هَوَازِنَ مُسْلِمِينَ، فَسَأَلُوهُ أَنْ يَرُدَّ إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَسَبْيَهُمْ، فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَعِي مَنْ تَرَوْنَ، وَأَحَبُّ الْحَدِيثِ إِلَىَّ أَصْدَقُهُ، فَاخْتَارُوا إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ إِمَّا السَّبْىَ، وَإِمَّا الْمَالَ، وَقَدْ كُنْتُ اسْتَأْنَيْتُ بِكُمْ ". وَكَانَ أَنْظَرَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِضْعَ عَشْرَةَ لَيْلَةً، حِينَ قَفَلَ مِنَ الطَّائِفِ، فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَيْرُ رَادٍّ إِلَيْهِمْ إِلاَّ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ قَالُوا فَإِنَّا نَخْتَارُ سَبْيَنَا. فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمُسْلِمِينَ، فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ إِخْوَانَكُمْ قَدْ جَاءُونَا تَائِبِينَ، وَإِنِّي قَدْ رَأَيْتُ أَنْ أَرُدَّ إِلَيْهِمْ سَبْيَهُمْ، فَمَنْ أَحَبَّ مِنْكُمْ أَنْ يُطَيِّبَ ذَلِكَ فَلْيَفْعَلْ، وَمَنْ أَحَبَّ مِنْكُمْ أَنْ يَكُونَ عَلَى حَظِّهِ، حَتَّى نُعْطِيَهُ إِيَّاهُ مِنْ أَوَّلِ مَا يُفِيءُ اللَّهُ عَلَيْنَا، فَلْيَفْعَلْ ". فَقَالَ النَّاسُ قَدْ طَيَّبْنَا ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّا لاَ نَدْرِي مَنْ أَذِنَ مِنْكُمْ فِي ذَلِكَ مِمَّنْ لَمْ يَأْذَنْ فَارْجِعُوا حَتَّى يَرْفَعَ إِلَيْنَا عُرَفَاؤُكُمْ أَمْرَكُمْ ". فَرَجَعَ النَّاسُ فَكَلَّمَهُمْ عُرَفَاؤُهُمْ ثُمَّ رَجَعُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرُوهُ أَنَّهُمْ قَدْ طَيَّبُوا وَأَذِنُوا. هَذَا الَّذِي بَلَغَنِي عَنْ سَبْىِ هَوَازِنَ.
Саид ибн Уфайр бизга айтди, деди: Лайс менга айтди, Уқайл менга Ибн Шиҳобдан айтди; ва Ишоқ менга айтди, Яъқуб ибн Иброҳим бизга айтди, Ибн Шиҳобнинг жияни бизга айтди: Муҳаммад ибн Шиҳоб айтди, Урва ибн аз-Зубайр гумон қилдики (айтдики), Марвон ва ал-Мисвар ибн Махрама унга хабар бердиларки, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳавозин элчилари мусулмон бўлиб келганларида турди. Улар ундан ўз мол-мулкларини ва асирларини қайтаришни сўрадилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга деди: «Мен билан кўраётганларингиз (қўшин) бор. Менга сўзларнинг энг севимлиси энг ростидир. Икки гуруҳдан бирини танланглар: ё асирларни, ё молни. Мен сизларни кутиб турган эдим.» Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Тоифдан қайтганда уларни ўн неча кеча кутган эди. Уларга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам икки гуруҳдан бирини қайтаришдан бошқа нарсани қайтармаслиги равшан бўлганида, улар дедилар: «Биз асирларимизни танлаймиз.» Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мусулмонлар ичида туриб, Аллаҳга лойиқ сано айтди, кейин деди: «Амма баъд. Биродарларингиз тавба қилиб бизнинг олдимизга келдилар. Мен уларга асирларини қайтаришни маъқул кўрдим. Сизлардан ким буни розилик билан (қайтаришни) хоҳласа, қилсин. Сизлардан ким ўз улушида қолишни — то Аллаҳ бизга файъ қиладиган биринчи нарсадан унга (ўрнини) беришимизгача — хоҳласа, қилсин.» Одамлар дедилар: «Буни биз мамнуният билан (қайтаришга) розимиз, эй Расулуллаҳ.» Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Биз сизлардан ким бунга изн берди, ким изн бермади — билмаймиз. Қайтинглар, то оқсоқолларингиз (урафоларингиз) ишингизни бизга кўтариб келгунча.» Одамлар қайтдилар, оқсоқоллари улар билан гаплашдилар, кейин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига қайтиб, улар розилик билдириб изн берганларини хабар қилдилар. Мана, Ҳавозин асирлари ҳақида менга етиб келган нарса шу.