حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، أَنَّ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ، وَالْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ، أَخْبَرَاهُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ حِينَ جَاءَهُ وَفْدُ هَوَازِنَ مُسْلِمِينَ، فَسَأَلُوهُ أَنْ يَرُدَّ إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَسَبْيَهُمْ فَقَالَ لَهُمْ " مَعِي مَنْ تَرَوْنَ، وَأَحَبُّ الْحَدِيثِ إِلَىَّ أَصْدَقُهُ، فَاخْتَارُوا إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ إِمَّا السَّبْىَ وَإِمَّا الْمَالَ، وَقَدْ كُنْتُ اسْتَأْنَيْتُ ". وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم انْتَظَرَهُمْ بِضْعَ عَشْرَةَ لَيْلَةً حِينَ قَفَلَ مِنَ الطَّائِفِ، فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم غَيْرُ رَادٍّ إِلَيْهِمْ إِلاَّ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ قَالُوا فَإِنَّا نَخْتَارُ سَبْيَنَا. فَقَامَ فِي الْمُسْلِمِينَ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ إِخْوَانَكُمْ هَؤُلاَءِ جَاءُونَا تَائِبِينَ، وَإِنِّي رَأَيْتُ أَنْ أَرُدَّ إِلَيْهِمْ سَبْيَهُمْ، فَمَنْ أَحَبَّ مِنْكُمْ أَنْ يُطَيِّبَ ذَلِكَ فَلْيَفْعَلْ، وَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يَكُونَ عَلَى حَظِّهِ حَتَّى نُعْطِيَهُ إِيَّاهُ مِنْ أَوَّلِ مَا يُفِيءُ اللَّهُ عَلَيْنَا فَلْيَفْعَلْ ". فَقَالَ النَّاسُ طَيَّبْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ لَهُمْ. فَقَالَ لَهُمْ " إِنَّا لاَ نَدْرِي مَنْ أَذِنَ مِنْكُمْ فِيهِ مِمَّنْ لَمْ يَأْذَنْ، فَارْجِعُوا حَتَّى يَرْفَعَ إِلَيْنَا عُرَفَاؤُكُمْ أَمْرَكُمْ ". فَرَجَعَ النَّاسُ فَكَلَّمَهُمْ عُرَفَاؤُهُمْ، ثُمَّ رَجَعُوا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرُوهُ أَنَّهُمْ طَيَّبُوا وَأَذِنُوا. وَهَذَا الَّذِي بَلَغَنَا مِنْ سَبْىِ هَوَازِنَ هَذَا آخِرُ قَوْلِ الزُّهْرِيِّ، يَعْنِي فَهَذَا الَّذِي بَلَغَنَا.
Бизга Яҳё ибн Букайр ривоят қилди, бизга Лайс ривоят қилди, у Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урвадан: Марвон ибн Ҳакам ва Мисвар ибн Махрама унга хабар бердилар: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ҳавозин вакиллари мусулмон бўлиб келганда деди — улар ундан ўз моллари ва асирларини қайтариб беришини сўрадилар — у уларга: «Мен билан сизлар кўраётган(киши)лар бор. Менга энг ёқимли сўз — энг рости. Икки гуруҳдан бирини танланглар: ё асирларни, ё молни. Мен (сизни) кутиб турган эдим», деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Тоифдан қайтганда уларни ўн неча кеча кутган эди. Уларга Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) икки гуруҳдан бирини қайтариб беришидан бошқа нарса қилмаслиги аён бўлганда, улар: Биз асирларимизни танлаймиз, дедилар. У мусулмонлар орасида туриб, Аллаҳга Унга лойиқ мадҳ айтди, сўнг деди: «Аммо баъд. Сизларнинг бу биродарингиз тавба қилиб бизга келдилар, мен уларга асирларини қайтариб беришни маъқул кўрдим. Сизлардан ким буни хуш кўрса, шундай қилсин; ким ўз улушида қолишни — токи биз унга Аллаҳ бизга берадиган биринчи ўлжадан бергунча — хоҳласа, шундай қилсин». Одамлар: Биз буни сенга хуш кўрдик, ё Расулуллаҳ, дедилар. У уларга: «Биз сизлардан ким изн берди-ю, ким бермадини билмаймиз, қайтинглар, токи сизларнинг арбоблари ишингизни бизга кўтариб келсинлар», деди. Одамлар қайтдилар, уларга арбоблари гапирди, сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га қайтиб келиб, улар хуш кўриб, изн берганликларини хабар бердилар. Бу — бизга Ҳавозин асирлари ҳақида етган нарса. Бу Зуҳрийнинг охирги сўзи, яъни «бизга етган нарса шу«.