حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، قَالَ أَخْبَرَنِي اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، ذَكَرَ عُرْوَةُ أَنَّ مَرْوَانَ، وَالْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ، أَخْبَرَاهُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَامَ حِينَ جَاءَهُ وَفْدُ هَوَازِنَ، فَسَأَلُوهُ أَنْ يَرُدَّ إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَسَبْيَهُمْ فَقَالَ " إِنَّ مَعِي مَنْ تَرَوْنَ، وَأَحَبُّ الْحَدِيثِ إِلَىَّ أَصْدَقُهُ، فَاخْتَارُوا إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ إِمَّا الْمَالَ، وَإِمَّا السَّبْىَ، وَقَدْ كُنْتُ اسْتَأْنَيْتُ بِهِمْ ". وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم انْتَظَرَهُمْ بِضْعَ عَشْرَةَ لَيْلَةً حِينَ قَفَلَ مِنَ الطَّائِفِ، فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم غَيْرُ رَادٍّ إِلَيْهِمْ إِلاَّ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ قَالُوا فَإِنَّا نَخْتَارُ سَبْيَنَا. فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي النَّاسِ، فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ، ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ إِخْوَانَكُمْ جَاءُونَا تَائِبِينَ، وَإِنِّي رَأَيْتُ أَنْ أَرُدَّ إِلَيْهِمْ سَبْيَهُمْ، فَمَنْ أَحَبَّ مِنْكُمْ أَنْ يُطَيِّبَ ذَلِكَ فَلْيَفْعَلْ، وَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يَكُونَ عَلَى حَظِّهِ حَتَّى نُعْطِيَهُ إِيَّاهُ مِنْ أَوَّلِ مَا يُفِيءُ اللَّهُ عَلَيْنَا فَلْيَفْعَلْ ". فَقَالَ النَّاسُ طَيَّبْنَا ذَلِكَ. قَالَ " إِنَّا لاَ نَدْرِي مَنْ أَذِنَ مِنْكُمْ مِمَّنْ لَمْ يَأْذَنْ فَارْجِعُوا حَتَّى يَرْفَعَ إِلَيْنَا عُرَفَاؤُكُمْ أَمْرَكُمْ ". فَرَجَعَ النَّاسُ، فَكَلَّمَهُمْ عُرَفَاؤُهُمْ، ثُمَّ رَجَعُوا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرُوهُ أَنَّهُمْ طَيَّبُوا وَأَذِنُوا، فَهَذَا الَّذِي بَلَغَنَا عَنْ سَبْىِ هَوَازِنَ. وَقَالَ أَنَسٌ قَالَ عَبَّاسٌ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَادَيْتُ نَفْسِي، وَفَادَيْتُ عَقِيلاً.
Бизга Ибн Абу Марям ривоят қилди, у деди: Менга Лайс хабар берди, у Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан: Урва зикр қилди, Марвон ва Мисвар ибн Махрама унга хабар бердилар: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ҳавозин вакиллари келганда туриб (гапирди). Улар ундан ўз моллари ва асирларини қайтариб беришини сўрадилар. У: «Мен билан сизлар кўраётган(киши)лар бор. Менга энг ёқимли сўз — энг рости. Икки гуруҳдан бирини танланглар: ё молни, ё асирларни. Мен сизни (кутиб) ушлаб турган эдим», деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Тоифдан қайтганда уларни ўн неча кеча кутган эди. Уларга Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) икки гуруҳдан бирини қайтариб беришидан бошқа нарса қилмаслиги аён бўлганда, улар: Биз асирларимизни танлаймиз, дедилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамлар орасида туриб, Аллаҳга Унга лойиқ мадҳ айтди, сўнг деди: «Аммо баъд. Сизларнинг биродарингиз тавба қилиб бизга келдилар, мен уларга асирларини қайтариб беришни маъқул кўрдим. Сизлардан ким буни хуш кўрса, шундай қилсин; ким ўз улушида қолишни — токи биз унга Аллаҳ бизга берадиган биринчи ўлжадан бергунча — хоҳласа, шундай қилсин». Одамлар: Биз буни хуш кўрдик, деди. У: «Биз сизлардан ким изн берди-ю, ким бермадини билмаймиз, қайтинглар, токи сизларнинг арбоблари ишингизни бизга кўтариб келсинлар», деди. Одамлар қайтдилар, уларга арбоблари гапирди, сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га қайтиб келиб, улар хуш кўриб, изн берганликларини хабар бердилар. Бу — бизга Ҳавозин асирлари ҳақида етган нарса. Анас деди: Аббос Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: Мен ўзимни фидо (қутқариб) қилдим ва Ақилни фидо қилдим, деди.